Ουστ ρε...

Όταν άρχισαν κάποιοι πολιτικοί να παραδέχονται δημόσια ότι έχουν κάνει λάθη κατά τη διάρκεια της κυβέρνησής τους, τους θαύμασα! Θεώρησα πολύ τίμια τη στάση τους! Δεν ήταν δα και λίγο να παραδεχτούν τα λάθη τους και οι φράσεις: «όποιος θέλει να κάνει πράγματα θα κάνει και λάθη», ή: «μόνο όποιος δεν κάνει τίποτα δεν θα κάνει και λάθη», βρήκαν πρόσφορο έδαφος στη δική μου φιλοσοφία, στη δική μου στάση ζωής! Πίστεψα πως, επιτέλους, κάτι θα άλλαζε σε αυτό τον τόπο! Τις υιοθέτησα κιόλας!
Ξεγελάστηκα, για μια ακόμη φορά! Συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να χρησιμοποιούν αυτή τη «μάσκα τιμιότητας και ειλικρίνιας» - προφανώς επειδή υπάρχουν ακόμη Έλληνες που τους πιστεύουν - με πρόσφατα παραδείγματα: 1. Καραμανλής: «Παραδέχομαι ότι κάναμε λάθη» (στο λόγο του στη Βουλή πριν λίγες μέρες, αναφερόμενος στο 5% για την Παιδεία κλπ κλπ...) και 2. Ξενογιαννακοπούλου: «Ήταν μια μαύρη σελίδα ατην ιστορία του ΠΑΣΟΚ...» (αναφερόμενη στα μπλόκα των αγροτών, περί ζάχαρης κλπ κλπ... στο MEGA).
ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Δεν αντέχω να με κοροϊδεύουν άλλο! Δεν το’χουν! Δεν τους πιστεύω! Και, φυσικά, ντυμένοι με αυτό το μανδύα ευαισθησίας, εκλιπαρούν - με το δικό τους τρόπο - να τους εμπιστευτούμε ή να τους ξαναεμπιστευτούμε για την επόμενη τετραετία! Να τους δώσουμε συγχωροχάρτι για όλα τα λάθη τους, που έχουν την τόλμη να παραδέχονται! Επειδή δεν τα έκαναν επίτηδες, αλλά ήταν ακούσια λάθη! Δικαιούνται να τους απαλλάξουμε των ευθυνών τους και να τους δώσουμε μια ευκαιρία ακόμη!
Λάθη, που έκαναν κακό στο λαό ή σε μερίδα του λαού! Αφοπλιστική κρίση ειλικρίνιας! Ειλικρινά, τους συμπονώ! Αλλά, πρέπει να ξέρουν ότι υπάρχουν εκατομμύρια Ελλήνων που έκαναν πολλά λάθη στη ζωή τους, που τις συνέπειές τους δεν τις εισέπραξε κανείς άλλος παρά μόνο οι ίδιοι· λάθη που κανείς δεν είχε ούτε και έχει τη διάθεση να τους τα συγχωρήσει. Οι τράπεζες δεν τους συγχώρησαν για τις καθυστερήσεις των δανείων τους και το κράτος δε άκουσε τις αδύναμες φωνές τους που εκλιπαρούσαν για βοήθεια! Η εφορία δεν τους έδωσε τη δεύτερη ευκαιρία που ζητούσαν! Η αξιοπρέπειά τους έπεσε στο ναδίρ και κανείς δε νοιάστηκε...
Πόσοι και ποιοι είναι αυτοί; Μια βόλτα στους δρόμους αυτής της αφιλόξενης για τους ίδιους της τους κατοίκους πόλης, θα μας δείξει την πραγματικότητα που νομίζουμε ότι δεν υπάρχει. Και αν βγούμε έξω και πιάσουμε κουβέντα με τους «σταρ των πεζοδρομίων», που μας θυμίζουν την ύπαρξή τους καθώς μας απλώνουν το χέρι, ας τους ρωτήσουμε αν θέλουν και αν χρειάζονται μια δεύτερη ευκαιρία, όχι για να κυβερνήσουν την Ελλάδα, αλλά για να ζήσουν με αξιοπρέπεια το υπόλοιπο της ζωής τους...
Δεν με νοιάζει αν κάνατε λάθη στο παρελθόν, ούτε αν κάνετε λάθη στο παρόν και αν θα κάνετε στο μέλλον, κύριοι! Με στείλατε στο περιθώριο και ζητάτε τη συγγνώμη μου! Με τιμά το ενδιαφέρον σας, αλλά μόνο μία λέξη μου έρχεται στο μυαλό: Εκδίκηση! Αλλά, δεν έμαθα να εκδικούμαι και πολύ περισσότερο δεν ξέρω και τον τρόπο να το κάνω!
Για όλους εκείνους που αδικήσατε, αδικείτε και θα αδικήσετε και δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν! Που τους κοροϊδέψατε και τους κοροϊδεύετε. Που δεν τους ακούσατε και δεν τους βοηθήσατε! Που τους ειρωνεύεστε. Που αδιαφορείτε και αγνοείτε την ύπαρξή τους και τους χρειάζεστε μόνο για την ψήφο τους! Δεν σας ακούω πια! Είμαι... «τυφλός τε τα ώτα και τα όμματα»! Και για άλλη μια φορά, λυπάμαι για την Ελλάδα που παραδίδω στα παιδιά μου... Τα δικά μου όνειρα της παιδικής ή εφηβικής μου ηλικίας εδώ και χρόνια ναυάγησαν. Φαίνεται πως ήταν τόσο σπουδαία και ανεκπλήρωτα!
Γι αυτό σας λέω: Ουστ ρεεεεε....

ΥΓ: Εσείς που «περάσατε» από δω, καταλάβατε καλά τη διάθεσή μου! Ξέρω απ’ τα πριν ότι το κείμενο θέλει κι άλλο φτιάξιμο και πολλά μπορεί να προσθέσει κανείς! Ας είναι! Δε διεκδικώ δάφνες· μια φωνή αγανάχτισης είναι...

Όλες οι ευχές...

Όλες οι ευχές που θέλω να σας δώσω περιέχονται σε αυτή την εικόνα που δανείστηκα από τη Στέλλα.
Αν πρόκειται κάτι κάποτε να αλλάξει σ’ αυτό τον κόσμο, ας είναι ο τρόπος σκέψης εκείνων που κυβερνούν...
Για τους υπόλοιπους, μακάρι να γίνει αυτό σύντομα και να πάψουν να χάνονται άνθρωποι για τα συμφέροντα εκείνων που δεν έχουν ανάγκη να σκεφτούν αν θα βγάλουν μεροκάματο αύριο...
Καλή πρωτοχρονιά!

Έφυγε και η Ναταλία...

Αγαπητή μου blogo-δασκάλα, δεν ξέρω γιατί σταμάτησες! Όμως, είμαι σίγουρος ότι έκανες αυτό που έπρεπε! Να πάνε όλα καλά στη ζωή σου! Χάρηκα που σε γνώρισα και σε ευχαριστώ για όλα!

Ο... εξοστρακισμός

Δόκιμος στη Ρόδο, 25 και πλέον χρόνια πίσω, βολή με πολυβόλο Browning, άρμα Λεωνίδας. Οι στόχοι μακριά. Καθώς όλα «έβαιναν καλώς», ένας από τους σκοπευτές σωριάστηκε κάτω, αφήνοντας μια δυνατή κραυγή! Τρέξαμε δίπλα του. Κάτω από το στέρνο, καρφωμένη μία βολίδα από το πολύ δυνατό όπλο (όσοι πήγατε στρατό καταλαβαίνετε).
Μισή μέσα και μισή έξω απ’ το κορμί! Τη βλέπαμε και απορούσαμε! Φοβηθήκαμε!
Τον οδήγησαν στο νοσοκομείο και το απόγευμα επέστρεψε στη μονάδα με λίγα ράμματα...

Σήμερα, σφαίρες από μικρά όπλα - σκορπούν το θάνατο έτσι κι αλλιώς, δε λέω - «εξοστρακίζονται» σε απόσταση λίγων μέτρων και σκοτώνουν κιόλας!

Και μέσα σε αυτή την καταιγίδα πληροφοριών, ένθεν κακείθεν, μέσα σε αυτή τη σωρεία δηλώσεων από γνωστούς και αγνώστους, από σχετικούς και άσχετους και από όσους επιδιώκουν το «πεντάλεπτο της δημοσιότητας», καλούμαι, καλούμαστε, εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας που διάγουμε τη ζωή μας όπως μπορούμε, να βγάλουμε συμπέρασμα, να κρίνουμε, να αποφασίσουμε, να «σκοτωθούμε» μεταξύ μας (διάλογο το λένε αυτό...)!
Μόνο που, στο «διάλογο» αυτό, όλοι επιμένουν πως έχουν δίκιο! Κανείς δεν έχει τη διάθεση να ακούσει, να κατανοήσει, να επεξεργαστεί, να προτείνει...

Αναρωτιόμαστε πια, αν μεγαλώνουμε σωστά τα παιδιά μας. Τα κοιτάμε με αβεβαιότητα: «σχολή γονέων δεν υπήρχε, παιδί μου, στα χρόνια μας! Δεν μου είπαν πώς να σε μεγαλώσω και τί αρχές να σου δώσω ή να μη σου δώσω...»

Να πω την άποψή μου ή να σκάσω; Οι αριστεροί συμμαθητές μου στο Γυμνάσιο με παρότρυναν να μιλάω και να διατυπώνω την αντίθεσή μου! Σήμερα, με τις τόσες υποχρεώσεις μου και με τα δάνειά μου, να τολμήσω να μιλήσω; Ξέρω, δεν επιδιώκω το προαναφερθέν «πεντάλεπτο»! Αυτιά να ακούσουν επιτέλους, υπάρχουν; Μάτια να δουν;

Συνήγορο, παιδιά μου, δεν χρειάζονται οι αστυνομικοί που πυροβολούν· η Ελλάδα χρειάζεται!
Όσο για μένα, ναι, μπορώ να μιλήσω. Κάποιοι άλλοι δεν θα έπρεπε καν να ανοίγουν το στόμα τους! Ή, τουλάχιστον, θα έπρεπε να καταλαβαίνουν τι λένε...

ΑΦΟΥ ΣΙΩΠΗΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΑΣ ΜΙΛΗΣΕΙ ΤΟ BBC.

Έλαβα το παρακάτω e-mail, το θεώρησα πολύ σημαντικό και το παραθέτω προς ενημέρωση όλων!



Η φιμωμένη είδηση του μήνα που δεν προβλήθηκε από την ελληνική τηλεόραση!!!
______________________________________________

Η δικαστής Γρεβενών κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα,
όταν έβγαλε στην φόρα παρτίδα Κονδυλίων που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς,
τα οποία κατασπαράχθηκαν από κρατικούς και παρακρατικούς φορείς.

Παράλληλα, ξεμπρόστιασε ολόκληρο το δικαστικό σώμα, αποκαλύπτοντας τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ: Εκατοντάδες ανήλικοι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά
(και πολλές φορές έναντι αμοιβής που απολαμβάνουν δικαστικοί και άλλοι μεσάζοντες) σε μυστικό χώρο,
ειδικά διαμορφωμένο εντός των δικαστηρίων!

Η κα Μαρία Μαργαρίτη, προέβη σε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, ζητώντας την πλήρη αποκατάστασή της και την ανάδειξη των παραπάνω θεμάτων.Όμως, η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή φρόντισε να την απομακρύνει βίαια, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο θέμα μέχρι αυτή την στιγμή ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΕΣΟ, παρά μόνο από το BBC, ενώ στο YouTube η μαζική διανομή του βίντεο δεν επιτρέπεται (αναγράφεται η ένδειξη 'Embedding disabled by request').

Δυστυχώς η τηλεόραση μόνο ρόλο υπνωτισμού παρέχειστην κοινωνία μας. Το μόνο που δείχνουν και το μόνο που μαθαίνουμε είναι το DVD του Μάκη και ποιος θα γίνει παπάς στη θέση του παπά.

Αν μπορούμε να αντιδράσουμε κάπως με τα εφόδια πουδιαθέτουμε, είναι να ενημερώσουμε όσους περισσότερους μπορούμε μέσω του Internet. Τέτοια mail πρέπει να γίνονται forwarded.

Παρακαλώ στείλτε το σε όσους μπορείτε. Αυτή η είδηση ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΑΦΤΕΙ επειδή το θέλουν τα συμφέροντα τους.

Δείτε το βίντεο εδώ:

Ο Καλαμπούρης...

Ο Θοδωρής ατένιζε το πέλαγος απ’ την ψηλότερη κορυφή του νησιού. Άφησε τη ματιά του ελεύθερη να πετάξει πάνω απ’ όλα τα νησιά του Αιγαίου και να φτάσει στο χωριό του, το Παλαιοχώρι Καρδίτσας. Είδε το σπίτι του, το βιος και τα χωράφια του έτσι ακριβώς όπως τα άφησε. Είδε και τους γονείς του με τ' αδέλφια του να καταπιάνονται με τις καθημερινές ασχολίες και να τα καταφέρνουν χωρίς τη δική του βοήθεια. Είδε και το κορίτσι του, τον κρυφό του έρωτα, να τον περιμένει να γυρίσει καθισμένη στο κεφαλόσκαλο.
Κι άρχισε να μουρμουρίζει ένα παραπονιάρικο σκοπό της ξενιτειάς, που παίρνει τα παιδιά κι αφήνει σπίτια αδειανά κι ελπίζει να γυρίσει γρήγορα... Αχ! Και να'ταν η ματιά πουλί, ψηλά ν' ανέβει και να φύγει! Να αγκαλιάσει τους δικούς του, να φιλήσει το κορίτσι, να φάει σπιτικό φαΐ, να πέσει να πλαγιάσει...
Βαρούσε ο ήλιος δυνατά κι έκανε να σκουπίσει τον ιδρώτα! Ψέμα! Έκλαιγε ο Θοδωρής και δεν ήθελε να το παραδεχτεί! Ούτε ήθελε να τον δει κανείς! Πού ξανακούστηκε φαντάρος να βάλει τα κλάματα στη σκοπιά! Γύρισε δεξιά, με μέτωπο προς τη χαράδρα - «ουρλιαχτήριο» το λέγαν οι φαντάροι - κι έμπηξε τις φωνές. Ούρλιαξε με την ψυχή του τόσο δυνατά, που τρόμαξαν τα πουλιά κι αφήσαν τις φωλιές τους! Ούρλιαξε για την αδικία να βρίσκεται εκεί, σ' αφιλόξενο τόπο και να φυλάει ένα βουνό! Τι τον ένοιαζε; Δικό του ήταν;
Πολύ μακριά απ’ το κέντρο του νησιού, η μόνη του παρηγοριά ήταν να σκέφτεται το χωριό του και να κάνει όνειρα για το μέλλον. Φανταζόταν τη ζωή του μετά το θητεία του και σχεδίαζε την παραμικρή λεπτομέρεια. Στην αρχή θα ήταν λίγο δύσκολα μέχρι να βρει δουλειά. Σερβιτόρος ήταν πριν πάει φαντάρος και θα τον πάρουν πάλι όταν γυρίσει. Είναι ένα καλό ξεκίνημα. Έχει ποσοστά και φιλοδωρήματα! Ο πατέρας του, βέβαια, έχει κάποιες γνωριμίες και θα προσπαθήσει να μπει στο δημόσιο.
Στη συνέχεια σχεδίαζε το γάμο του στην κεντρική εκκλησία της Καρδίτσας, με πολλούς καλεσμένους και τρικούβερτο γλέντι ως τα ξημερώματα στο χωριό! Έβλεπε τον εαυτό του δίπλα στην αγαπημένη του και χαμογελούσε με τη σκέψη της και μόνο! Αυτοκίνητο, σπίτι, λεφτά, παιδιά - πολλά παιδιά - συμπλήρωναν την ευτυχία του και αν μπορούσατε τώρα να τον δείτε από μια μεριά, το πιο πιθανό είναι να κλονιζόταν η εμπιστοσύνη σας στον ελληνικό στρατό και σ' αυτούς που φυλάνε τα σύνορα της πατρίδας! Σε τέτοια ευδαιμονία βρισκόταν ο Θοδωρής όταν μια αγριοφωνάρα τον... προσγείωσε:
-Καλαμπούρηηης!
Ο Θοδωρής σαν να ξύπνησε από λήθαργο, έπιασε το όπλο του, συγκεντρώθηκε και απάντησε:
- Μάλιστα, κύριε Επιλοχία!
- Ήρθαν τα ώνια από το Τάγμα, νέους! Άσε τη σκοπιά και τράβα μαγειρείααα...!

Καλά τα είπε ο Γιωργάκης...

Έγραψα στο βίντεο την ομιλία του Γιωργάκη στη ΔΕΘ. Ικανοποιήθηκα πολύ από την εισαγωγή του! Κατέγραψε την ελληνική πραγματικότητα ακριβώς όπως είναι! Προβληματίστηκα όμως: Γιατί αυτά τα λόγια τα ακούω εδώ και 40 χρόνια από όλους τους πολιτικούς και όλες τις κυβερνήσεις; Γιατί μου δημιουργούν την εντύπωση ότι κανείς δε νοιάζεται για το λαό; Γιατί εξακολουθούν να με κάνουν να πιστεύω ότι είμαι ένα σκουπίδι; Γιατί δεν φτιάχνει κάτι σε αυτό τον τόπο;