tag:blogger.com,1999:blog-84189789222813443682012-01-14T01:08:07.441+02:00o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.comBlogger461100tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-56559041307437535872009-05-10T22:07:00.000+03:002009-05-10T22:36:32.016+03:00Μόλις πριν από λίγο σύνδεσα και τοποθέτησα στο νέο μου σπίτι (μετακόμισα στο δεύτερο όροφο) το αγαπημένο μου ηχοσύστημα, που πριν από 18 χρόνια αγόρασα και η αγορά του με είχε κάνει πολύ περήφανο!<br />Είχα επιλέξει – μετά από πολύ ψάξιμο – Dual πικάπ, Technics ενισχυτή 4Χ150, JVC ραδιόφωνο, Technics διπλό ντεκ και Roister ηχεία 80 watt! Μαζί με το ειδικό έπιπλο στοίχισε τότε 400.000 δρχ! Χρήματα που πλήρωσα με γραμμάτια ενός χρόνου, όταν έπαιρνα 100.000 μισθό!<br />Η… ιατρική εξέταση στην οποία το υπέβαλα όμως, λόγω της μετακόμισης, έδειξε ότι ο ασθενής απεβίωσε και δεν το είχα καταλάβει: Ένα woofer σπασμένο, το ραδιόφωνο νεκρό, το ντεκ (και τα δύο) μασάει τις κασέτες, ο ενισχυτής κάνει κοψίματα και η βελόνα του πικάπ σπασμένη! Πώς μου ξέφυγαν όλα αυτά; Πότε ήταν που το είχα στείλει για μικροεπισκευές και είχα κάνει πάρτι στο σπίτι;<br />Χάσκει χρεοκοπία και καθισμένος στο σαλόνι, ακούω δεκαετία ’80 από το sony dvd που του είχα προσθέσει πριν λίγα χρόνια! Τα υπόλοιπα, απλώς υπάρχουν!<br />Γκρεμίστηκα! Η φθορά είναι τελειωτική! Απογοητευμένος, βυθίζομαι στις σκέψεις μου και έρχομαι να γράψω δυο λόγια, μπας και πάρω πάνω μου! Βέβαια, δεν περίμενα πως θα άντεχαν τα μηχανήματα για όλη μου τη ζωή, αλλά είναι πολύ οδυνηρό για μένα να διαπιστώνω από κάτι τέτοια συμβάντα πως τα χρόνια που κάποτε φάνταζαν τόσο μακρινά στα νεανικά μου μάτια, έφτασαν! Ή καλύτερα, τα έφτασα! Πότε κιόλας;<br />Και με παίρνει το παράπονο…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-5655904130743753587?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-44640147504820171262009-03-01T13:37:00.005+02:002009-03-29T04:11:10.555+03:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/Sap59FZOVhI/AAAAAAAAAJs/1TZqdGXaZcU/s1600-h/lagana.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/Sap59FZOVhI/AAAAAAAAAJs/1TZqdGXaZcU/s400/lagana.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308189201136506386" /></a><br />Καταπληκτική συνταγή για σπιτικές λαγάνες δημοσίευσε ο φίλος μου <a href="http://erimitis.blogspot.com/2009/02/blog-post_26.html">monahikoslikos</a>, την οποία έσπευσα να δοκιμάσω και τα αποτελέσματα ήταν απίθανα: έφτιαξα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, λαγάνες και είναι υπέροχες! Δεν έχω ξαναφάει τόσο νόστιμη λαγάνα!<br />Προσθέτω στην συνταγή του «λύκου»:<br />1. Κόστος υλικών: 1,80 ευρώ (υπολογίστε και το βλέμμα του φούρναρη της γειτονιάς σας όταν του ζητήσετε τα υλικά!).<br />2. Χρόνος παρασκευής: 2 ώρες και 45 λεπτά.<br />3. Αν είστε πρωτάρης στην κουζίνα, υπολογίστε χρόνο για καθαριότητα (σκεύη, τοίχοι, πατώματα...).<br />Λύκε, ευχαριστώ για τη συνταγή!<br />Καλή επιτυχία σε όσους το δοκιμάσουν! Τώρα, πάω να φτιάξω τον χαρταετό μου...<br />Καλά Κούλουμα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-4464014750482017126?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-40519465838172774212009-02-25T11:04:00.002+02:002009-02-25T11:06:07.983+02:00Ναι, ναι· εντάξει με όλη την παραφιλολογία και τις αναλύσεις και την απόδοση ευθυνών κλπ κλπ κλπ...<br />Θα το πω για μία ακόμη φορά:<br />Οι φυλακές Κορυδαλλού, πρέπει να μεταστεγαστούν.<br />Πρέπει να φύγουν από εκεί που είναι και να γίνουν νέες, κάπου αλλού και σύγχρονες, μακριά από πόλεις!<br />Ο γέρος μία φορά μιλάει!<br />Τέλος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-4051946583817277421?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-83535092939062243192009-02-18T11:59:00.003+02:002009-02-18T12:07:00.889+02:00Διαβάζει κανείς ημερομηνία λήξης σε κάποιο προϊόν, ή ημερομηνίες σε κάποια έγγραφα και διαπιστώνει πως στο Αμέρικα (ή και κάπου αλλού, που δεν ξέρω) το σύστημα γραφής της ημερομηνίας έχει τη μορφή: ΜΗΝΑΣ/ΗΜΕΡΑ/ΕΤΟΣ και όχι αυτό που συνηθίζουμε και που νομίζω ότι είναι το σωστό: ΗΜΕΡΑ/ΜΗΝΑΣ/ΕΤΟΣ!<br />Δημιουργείται σύγχυση και πρέπει να «μυρίσει» κανείς τα νύχια του για να καταλάβει και σε πάρα πολλές περιπτώσεις δεν βγάζεις άκρη! Τι «φρούτο» είναι αυτό; Ξέρει κανείς γιατί στο διάλο γίνεται αυτό; Άντε γιατί τα παίρνωωωω....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-8353509293906224319?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-85698734822284713772009-01-24T19:29:00.004+02:002009-01-24T20:10:51.417+02:00Όταν άρχισαν κάποιοι πολιτικοί να παραδέχονται δημόσια ότι έχουν κάνει λάθη κατά τη διάρκεια της κυβέρνησής τους, τους θαύμασα! Θεώρησα πολύ τίμια τη στάση τους! Δεν ήταν δα και λίγο να παραδεχτούν τα λάθη τους και οι φράσεις: <span style="font-style:italic;">«όποιος θέλει να κάνει πράγματα θα κάνει και λάθη»</span>, ή: <span style="font-style:italic;">«μόνο όποιος δεν κάνει τίποτα δεν θα κάνει και λάθη»</span>, βρήκαν πρόσφορο έδαφος στη δική μου φιλοσοφία, στη δική μου στάση ζωής! Πίστεψα πως, επιτέλους, κάτι θα άλλαζε σε αυτό τον τόπο! Τις υιοθέτησα κιόλας!<br />Ξεγελάστηκα, για μια ακόμη φορά! Συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να χρησιμοποιούν αυτή τη «μάσκα τιμιότητας και ειλικρίνιας» - προφανώς επειδή υπάρχουν ακόμη Έλληνες που τους πιστεύουν - με πρόσφατα παραδείγματα: <span style="font-weight:bold;">1.</span> Καραμανλής: <span style="font-style:italic;">«Παραδέχομαι ότι κάναμε λάθη»</span> (στο λόγο του στη Βουλή πριν λίγες μέρες, αναφερόμενος στο 5% για την Παιδεία κλπ κλπ...) και <span style="font-weight:bold;">2.</span> Ξενογιαννακοπούλου: <span style="font-style:italic;">«Ήταν μια μαύρη σελίδα ατην ιστορία του ΠΑΣΟΚ...»</span> (αναφερόμενη στα μπλόκα των αγροτών, περί ζάχαρης κλπ κλπ... στο MEGA).<br />ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Δεν αντέχω να με κοροϊδεύουν άλλο! Δεν το’χουν! Δεν τους πιστεύω! Και, φυσικά, ντυμένοι με αυτό το μανδύα ευαισθησίας, εκλιπαρούν - με το δικό τους τρόπο - να τους εμπιστευτούμε ή να τους ξαναεμπιστευτούμε για την επόμενη τετραετία! Να τους δώσουμε συγχωροχάρτι για όλα τα λάθη τους, που έχουν την τόλμη να παραδέχονται! Επειδή δεν τα έκαναν επίτηδες, αλλά ήταν ακούσια λάθη! Δικαιούνται να τους απαλλάξουμε των ευθυνών τους και να τους δώσουμε μια ευκαιρία ακόμη!<br />Λάθη, που έκαναν κακό στο λαό ή σε μερίδα του λαού! Αφοπλιστική κρίση ειλικρίνιας! Ειλικρινά, τους συμπονώ! Αλλά, πρέπει να ξέρουν ότι υπάρχουν εκατομμύρια Ελλήνων που έκαναν πολλά λάθη στη ζωή τους, που τις συνέπειές τους δεν τις εισέπραξε κανείς άλλος παρά μόνο οι ίδιοι· λάθη που κανείς δεν είχε ούτε και έχει τη διάθεση να τους τα συγχωρήσει. Οι τράπεζες δεν τους συγχώρησαν για τις καθυστερήσεις των δανείων τους και το κράτος δε άκουσε τις αδύναμες φωνές τους που εκλιπαρούσαν για βοήθεια! Η εφορία δεν τους έδωσε τη δεύτερη ευκαιρία που ζητούσαν! Η αξιοπρέπειά τους έπεσε στο ναδίρ και κανείς δε νοιάστηκε...<br />Πόσοι και ποιοι είναι αυτοί; Μια βόλτα στους δρόμους αυτής της αφιλόξενης για τους ίδιους της τους κατοίκους πόλης, θα μας δείξει την πραγματικότητα που νομίζουμε ότι δεν υπάρχει. Και αν βγούμε έξω και πιάσουμε κουβέντα με τους «σταρ των πεζοδρομίων», που μας θυμίζουν την ύπαρξή τους καθώς μας απλώνουν το χέρι, ας τους ρωτήσουμε αν θέλουν και αν χρειάζονται μια δεύτερη ευκαιρία, όχι για να κυβερνήσουν την Ελλάδα, αλλά για να ζήσουν με αξιοπρέπεια το υπόλοιπο της ζωής τους...<br />Δεν με νοιάζει αν κάνατε λάθη στο παρελθόν, ούτε αν κάνετε λάθη στο παρόν και αν θα κάνετε στο μέλλον, κύριοι! Με στείλατε στο περιθώριο και ζητάτε τη συγγνώμη μου! Με τιμά το ενδιαφέρον σας, αλλά μόνο μία λέξη μου έρχεται στο μυαλό: <span style="font-weight:bold;">Εκδίκηση</span>! Αλλά, δεν έμαθα να εκδικούμαι και πολύ περισσότερο δεν ξέρω και τον τρόπο να το κάνω!<br />Για όλους εκείνους που αδικήσατε, αδικείτε και θα αδικήσετε και δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν! Που τους κοροϊδέψατε και τους κοροϊδεύετε. Που δεν τους ακούσατε και δεν τους βοηθήσατε! Που τους ειρωνεύεστε. Που αδιαφορείτε και αγνοείτε την ύπαρξή τους και τους χρειάζεστε μόνο για την ψήφο τους! Δεν σας ακούω πια! Είμαι... «τυφλός τε τα ώτα και τα όμματα»! Και για άλλη μια φορά, λυπάμαι για την Ελλάδα που παραδίδω στα παιδιά μου... Τα δικά μου όνειρα της παιδικής ή εφηβικής μου ηλικίας εδώ και χρόνια ναυάγησαν. Φαίνεται πως ήταν τόσο σπουδαία και ανεκπλήρωτα!<br />Γι αυτό σας λέω: Ουστ ρεεεεε....<br /><br />ΥΓ: Εσείς που «περάσατε» από δω, καταλάβατε καλά τη διάθεσή μου! Ξέρω απ’ τα πριν ότι το κείμενο θέλει κι άλλο φτιάξιμο και πολλά μπορεί να προσθέσει κανείς! Ας είναι! Δε διεκδικώ δάφνες· μια φωνή αγανάχτισης είναι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-8569873482228471377?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-39387279798131766562008-12-31T09:44:00.003+02:002008-12-31T09:52:57.226+02:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SVskjdZ4feI/AAAAAAAAAJU/LahCAmd33DA/s1600-h/rodi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SVskjdZ4feI/AAAAAAAAAJU/LahCAmd33DA/s400/rodi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285858779256618466" /></a><br /><br />Όλες οι ευχές που θέλω να σας δώσω περιέχονται σε αυτή την εικόνα που δανείστηκα από τη <a href="http://vithos-psihis.pblogs.gr/">Στέλλα</a>.<br />Αν πρόκειται κάτι κάποτε να αλλάξει σ’ αυτό τον κόσμο, ας είναι ο τρόπος σκέψης εκείνων που κυβερνούν...<br />Για τους υπόλοιπους, μακάρι να γίνει αυτό σύντομα και να πάψουν να χάνονται άνθρωποι για τα συμφέροντα εκείνων που δεν έχουν ανάγκη να σκεφτούν αν θα βγάλουν μεροκάματο αύριο...<br />Καλή πρωτοχρονιά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-3938727979813176656?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-37043997039180234792008-12-13T22:34:00.003+02:002008-12-13T22:44:26.698+02:00Αγαπητή μου <a href="http://hli8iaromantikh.blogspot.com/">blogo-δασκάλα</a>, δεν ξέρω γιατί σταμάτησες! Όμως, είμαι σίγουρος ότι έκανες αυτό που έπρεπε! Να πάνε όλα καλά στη ζωή σου! Χάρηκα που σε γνώρισα και σε ευχαριστώ για όλα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-3704399703918023479?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-524435398916713492008-12-13T11:36:00.002+02:002008-12-13T12:14:58.964+02:00Δόκιμος στη Ρόδο, 25 και πλέον χρόνια πίσω, βολή με πολυβόλο Browning, άρμα Λεωνίδας. Οι στόχοι μακριά. Καθώς όλα «έβαιναν καλώς», ένας από τους σκοπευτές σωριάστηκε κάτω, αφήνοντας μια δυνατή κραυγή! Τρέξαμε δίπλα του. Κάτω από το στέρνο, καρφωμένη μία βολίδα από το πολύ δυνατό όπλο (όσοι πήγατε στρατό καταλαβαίνετε).<br />Μισή μέσα και μισή έξω απ’ το κορμί! Τη βλέπαμε και απορούσαμε! Φοβηθήκαμε!<br />Τον οδήγησαν στο νοσοκομείο και το απόγευμα επέστρεψε στη μονάδα με λίγα ράμματα...<br /><br />Σήμερα, σφαίρες από μικρά όπλα - σκορπούν το θάνατο έτσι κι αλλιώς, δε λέω - «εξοστρακίζονται» σε απόσταση λίγων μέτρων και σκοτώνουν κιόλας!<br /><br />Και μέσα σε αυτή την καταιγίδα πληροφοριών, ένθεν κακείθεν, μέσα σε αυτή τη σωρεία δηλώσεων από γνωστούς και αγνώστους, από σχετικούς και άσχετους και από όσους επιδιώκουν το «πεντάλεπτο της δημοσιότητας», καλούμαι, καλούμαστε, εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας που διάγουμε τη ζωή μας όπως μπορούμε, να βγάλουμε συμπέρασμα, να κρίνουμε, να αποφασίσουμε, να «σκοτωθούμε» μεταξύ μας (διάλογο το λένε αυτό...)!<br />Μόνο που, στο «διάλογο» αυτό, όλοι επιμένουν πως έχουν δίκιο! Κανείς δεν έχει τη διάθεση να ακούσει, να κατανοήσει, να επεξεργαστεί, να προτείνει...<br /><br />Αναρωτιόμαστε πια, αν μεγαλώνουμε σωστά τα παιδιά μας. Τα κοιτάμε με αβεβαιότητα: «σχολή γονέων δεν υπήρχε, παιδί μου, στα χρόνια μας! Δεν μου είπαν πώς να σε μεγαλώσω και τί αρχές να σου δώσω ή να μη σου δώσω...»<br /><br />Να πω την άποψή μου ή να σκάσω; Οι αριστεροί συμμαθητές μου στο Γυμνάσιο με παρότρυναν να μιλάω και να διατυπώνω την αντίθεσή μου! Σήμερα, με τις τόσες υποχρεώσεις μου και με τα δάνειά μου, να τολμήσω να μιλήσω; Ξέρω, δεν επιδιώκω το προαναφερθέν «πεντάλεπτο»! Αυτιά να ακούσουν επιτέλους, υπάρχουν; Μάτια να δουν;<br /><br />Συνήγορο, παιδιά μου, δεν χρειάζονται οι αστυνομικοί που πυροβολούν· η Ελλάδα χρειάζεται!<br />Όσο για μένα, ναι, μπορώ να μιλήσω. Κάποιοι άλλοι δεν θα έπρεπε καν να ανοίγουν το στόμα τους! Ή, τουλάχιστον, θα έπρεπε να καταλαβαίνουν τι λένε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-52443539891671349?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-12527216157166019952008-12-12T08:13:00.001+02:002008-12-12T08:19:41.780+02:00<span style="font-weight:bold;"><br />Έλαβα το παρακάτω e-mail, το θεώρησα πολύ σημαντικό και το παραθέτω προς ενημέρωση όλων!</span><br /><br /><br /><br />Η φιμωμένη είδηση του μήνα που δεν προβλήθηκε από την ελληνική τηλεόραση!!!<br />______________________________________________<br /><br />Η δικαστής Γρεβενών κα Μαρία Μαργαρίτη, εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το δικαστικό σώμα,<br />όταν έβγαλε στην φόρα παρτίδα Κονδυλίων που προορίζονταν ως οικονομική ενίσχυση σε σεισμοπαθείς,<br />τα οποία κατασπαράχθηκαν από κρατικούς και παρακρατικούς φορείς.<br /><br />Παράλληλα, ξεμπρόστιασε ολόκληρο το δικαστικό σώμα, αποκαλύπτοντας τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ: Εκατοντάδες ανήλικοι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά<br />(και πολλές φορές έναντι αμοιβής που απολαμβάνουν δικαστικοί και άλλοι μεσάζοντες) σε μυστικό χώρο,<br />ειδικά διαμορφωμένο εντός των δικαστηρίων!<br /><br />Η κα Μαρία Μαργαρίτη, προέβη σε απεργία πείνας έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, ζητώντας την πλήρη αποκατάστασή της και την ανάδειξη των παραπάνω θεμάτων.Όμως, η προσωπική ασφάλεια του κου Καραμανλή φρόντισε να την απομακρύνει βίαια, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο.<br /><br />Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο θέμα μέχρι αυτή την στιγμή ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΕΔΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΜΕΣΟ, παρά μόνο από το BBC, ενώ στο YouTube η μαζική διανομή του βίντεο δεν επιτρέπεται (αναγράφεται η ένδειξη 'Embedding disabled by request').<br /><br />Δυστυχώς η τηλεόραση μόνο ρόλο υπνωτισμού παρέχειστην κοινωνία μας. Το μόνο που δείχνουν και το μόνο που μαθαίνουμε είναι το DVD του Μάκη και ποιος θα γίνει παπάς στη θέση του παπά.<br /><br />Αν μπορούμε να αντιδράσουμε κάπως με τα εφόδια πουδιαθέτουμε, είναι να ενημερώσουμε όσους περισσότερους μπορούμε μέσω του Internet. Τέτοια mail πρέπει να γίνονται forwarded.<br /><br />Παρακαλώ στείλτε το σε όσους μπορείτε. Αυτή η είδηση ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΑΦΤΕΙ επειδή το θέλουν τα συμφέροντα τους.<br /><br />Δείτε το βίντεο <a href="http://www.youtube.com/watch?v=jglCyU8TPJw">εδώ:</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-1252721615716601995?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-15132898134231392002008-10-04T10:12:00.002+03:002008-10-04T10:17:13.268+03:00Ο Θοδωρής ατένιζε το πέλαγος απ’ την ψηλότερη κορυφή του νησιού. Άφησε τη ματιά του ελεύθερη να πετάξει πάνω απ’ όλα τα νησιά του Αιγαίου και να φτάσει στο χωριό του, το Παλαιοχώρι Καρδίτσας. Είδε το σπίτι του, το βιος και τα χωράφια του έτσι ακριβώς όπως τα άφησε. Είδε και τους γονείς του με τ' αδέλφια του να καταπιάνονται με τις καθημερινές ασχολίες και να τα καταφέρνουν χωρίς τη δική του βοήθεια. Είδε και το κορίτσι του, τον κρυφό του έρωτα, να τον περιμένει να γυρίσει καθισμένη στο κεφαλόσκαλο.<br />Κι άρχισε να μουρμουρίζει ένα παραπονιάρικο σκοπό της ξενιτειάς, που <span style="font-style:italic;">παίρνει τα παιδιά κι αφήνει σπίτια αδειανά</span> κι ελπίζει να γυρίσει γρήγορα... Αχ! Και να'ταν η ματιά πουλί, ψηλά ν' ανέβει και να φύγει! Να αγκαλιάσει τους δικούς του, να φιλήσει το κορίτσι, να φάει σπιτικό φαΐ, να πέσει να πλαγιάσει...<br />Βαρούσε ο ήλιος δυνατά κι έκανε να σκουπίσει τον ιδρώτα! <span style="font-weight:bold;">Ψέμα</span>! Έκλαιγε ο Θοδωρής και δεν ήθελε να το παραδεχτεί! Ούτε ήθελε να τον δει κανείς! Πού ξανακούστηκε φαντάρος να βάλει τα κλάματα στη σκοπιά! Γύρισε δεξιά, με μέτωπο προς τη χαράδρα - «ουρλιαχτήριο» το λέγαν οι φαντάροι - κι έμπηξε τις φωνές. Ούρλιαξε με την ψυχή του τόσο δυνατά, που τρόμαξαν τα πουλιά κι αφήσαν τις φωλιές τους! Ούρλιαξε για την αδικία να βρίσκεται εκεί, σ' αφιλόξενο τόπο και να φυλάει ένα βουνό! Τι τον ένοιαζε; Δικό του ήταν;<br />Πολύ μακριά απ’ το κέντρο του νησιού, η μόνη του παρηγοριά ήταν να σκέφτεται το χωριό του και να κάνει όνειρα για το μέλλον. Φανταζόταν τη ζωή του μετά το θητεία του και σχεδίαζε την παραμικρή λεπτομέρεια. Στην αρχή θα ήταν λίγο δύσκολα μέχρι να βρει δουλειά. Σερβιτόρος ήταν πριν πάει φαντάρος και θα τον πάρουν πάλι όταν γυρίσει. Είναι ένα καλό ξεκίνημα. Έχει ποσοστά και φιλοδωρήματα! Ο πατέρας του, βέβαια, έχει κάποιες γνωριμίες και θα προσπαθήσει να μπει στο δημόσιο.<br />Στη συνέχεια σχεδίαζε το γάμο του στην κεντρική εκκλησία της Καρδίτσας, με πολλούς καλεσμένους και τρικούβερτο γλέντι ως τα ξημερώματα στο χωριό! Έβλεπε τον εαυτό του δίπλα στην αγαπημένη του και χαμογελούσε με τη σκέψη της και μόνο! Αυτοκίνητο, σπίτι, λεφτά, παιδιά - πολλά παιδιά - συμπλήρωναν την ευτυχία του και αν μπορούσατε τώρα να τον δείτε από μια μεριά, το πιο πιθανό είναι να κλονιζόταν η εμπιστοσύνη σας στον ελληνικό στρατό και σ' αυτούς που φυλάνε τα σύνορα της πατρίδας! Σε τέτοια ευδαιμονία βρισκόταν ο Θοδωρής όταν μια αγριοφωνάρα τον... προσγείωσε:<br />-Καλαμπούρηηης!<br />Ο Θοδωρής σαν να ξύπνησε από λήθαργο, έπιασε το όπλο του, συγκεντρώθηκε και απάντησε:<br />- Μάλιστα, κύριε Επιλοχία!<br />- Ήρθαν τα ώνια από το Τάγμα, νέους! Άσε τη σκοπιά και τράβα μαγειρείααα...!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-1513289813423139200?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-37683879353406780542008-09-14T12:01:00.003+03:002008-09-14T12:08:29.221+03:00Έγραψα στο βίντεο την ομιλία του Γιωργάκη στη ΔΕΘ. Ικανοποιήθηκα πολύ από την εισαγωγή του! Κατέγραψε την ελληνική πραγματικότητα ακριβώς όπως είναι! Προβληματίστηκα όμως: Γιατί αυτά τα λόγια τα ακούω εδώ και 40 χρόνια από όλους τους πολιτικούς και όλες τις κυβερνήσεις; Γιατί μου δημιουργούν την εντύπωση ότι κανείς δε νοιάζεται για το λαό; Γιατί εξακολουθούν να με κάνουν να πιστεύω ότι είμαι ένα σκουπίδι; Γιατί δεν φτιάχνει κάτι σε αυτό τον τόπο;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-3768387935340678054?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-65806853340429058072008-09-01T12:50:00.002+03:002008-09-01T12:52:06.670+03:00<span style="font-weight: bold;">Έλαβα το παρακάτω e-mail και το δημοσιεύω μήπως ξέρει κάποιος κάτι:</span><br /><br /><p class="EC_MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><span style="font-size:12;">Argyris Paspalas wrote<br /><br />kalispera se olous, thelw na zitisw mia xari... na proothisete to parakatw</span></span><span style=";font-family:Arial;font-size:85%;color:blue;" ><span style=";font-family:Arial;font-size:10;color:blue;" > </span></span>minima se osous kserete:<br /><br />'Stis 13 avgoustou to apogevma 3 me 5, metaxi 78ou - 79ou xiliometrou stn ethniki odo athinwn - lamias egine ena thanatiforo troxaio atixima me ena<span style=";font-family:Arial;font-size:85%;color:blue;" ><span style=";font-family:Arial;font-size:10;color:blue;" > </span></span>prasino lancia delta kai ena mavro yamaxa fazer. se afto to atyxima skotothike o odigos tis mixanis, o aderfos mou ... KWSTANTINOS PASPALAS, 30 etwn. Episis apo oti me exoun enimerwsei apo tin troxaia den iparxei KANENAS martiras. Oloi exete aderfia kai mporeitai na katalavetai. to kinito mou einai 6979206490 kai to email mou <a title="blocked::mailto:argyris_paspalas@yahoo.gr" href="mailto:argyris_paspalas@yahoo.gr">argyris_paspalas@yahoo.gr</a>... ean iparxei kapoios pou na kserei to otidipote sas parakalw as epikoinonisei mazi mou, apla thelw na mathw...<br />sas efxaristw poli'<br />kai esas olous sas efxaristw akoma pio poli.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-6580685334042905807?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-80637882680530643842008-08-25T18:30:00.007+03:002008-08-25T18:44:06.908+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLLTDcMxCAI/AAAAAAAAAGw/bhojNEQ3WMo/s1600-h/xabales.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLLTDcMxCAI/AAAAAAAAAGw/bhojNEQ3WMo/s400/xabales.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238481372648114178" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Το ανακάλυψα και έγινα μέλος!<br /><a href="http://www.xabales.com/"><span style="font-weight: bold;">Επισκεφτείτε το!</span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-8063788268053064384?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-46283005838008581772008-08-24T17:57:00.021+03:002008-08-24T18:30:35.361+03:00<div align="center"> </div><div align="center"><em><strong>Οδοιπορικό στο απέραντο γαλάζιο...</strong></em></div><div align="center"><p></p></div><div align="center"> </div><div align="justify">Περπατάς στο μονοπάτι που συνδέει τη Λαγκάδα με τα Θολάρια και απολαμβάνεις το μαγευτικό τοπίο για περίπου δύο ώρες. Μαθαίνεις για τα μοναδικά αρωματι&shy;κά και θεραπευτικά βότανα της Αμοργού. Παρακολουθείς την παραδοσιακή παρασκευή του παστελιού. Απολαμβάνεις την παρα&shy;δοσιακή αμοργιανή κουζίνα και φυσικά, επισκέπτεσαι το μοναστήρι της Παναγιάς της Χοζοβιώτισσας. Τρως στο εστιατόριο Λακκί της Αιγιάλης, στην ταβέρνα - ψησταριά «ο Χοντρός» στην παραλία της Αιγιάλης, στην ταβέρνα το «Πανόραμα» στα Θολάρια, στο εστιατόριο «η Καμάρα», στην ταβέρνα «το Λιμάνι της κυ&shy;ρα - Κατίνας», στην ψησταριά του Λεωνίδα στη Χώρα και σε άλλα πολλά. Πού διασκεδάζεις δεν ξέρω. Έπεφτα νωρίς για ύπνο!<br />Πάντως είναι πανέμορφη! Απολαύστε φωτό:</div><div align="center"> </div><div align="center"><p></p></div><div align="center"> </div><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF5ytCEhfI/AAAAAAAAAGo/OV0S83l0enw/s1600-h/amorgos+vroutsi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238101753597298162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF5ytCEhfI/AAAAAAAAAGo/OV0S83l0enw/s400/amorgos+vroutsi.jpg" border="0" /></a> </div><div align="center">Βρούτση: Πανδαισία χρωμάτων στα δρομάκια του.</div><div align="center"> </div><div align="center"><p></p></div><div align="center"> </div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238101612881899106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF5qg057mI/AAAAAAAAAGg/D3W9l_rgLLU/s400/amorgos+tholaria+orhistra.jpg" border="0" /></div><div align="center"> </div><div align="center">Τα πιο έμπειρα όργανα του νησιού.</div><div align="center"><p></p></div><div align="center"> </div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238101523925712642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF5lVcGPwI/AAAAAAAAAGY/EpeuCfZ139U/s400/amorgos+tholaria.jpg" border="0" /></div><div align="center"> </div><div align="center">Μετά το φαγητό, ο απαραίτητος χορός στα Θολάρια.</div><div align="center"><p></p></div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238101408484891042" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF5enY3GaI/AAAAAAAAAGQ/GHMypsh00Ok/s400/amorgos+monastiri+parathiro.jpg" border="0" /></div><div align="center">Παραθυράκι στη Μονή Χοζοβιώτισσας.</div><div align="center"> </div><div align="center"><p></p></div><div align="center"> </div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238101299799960370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF5YSgWqzI/AAAAAAAAAGI/reOFHuH28cg/s400/amorgos+monastiri.jpg" border="0" /></div><div align="center">Το ιστορικό και παγκοσμίως γνωστό μοναστήρι της Παναγιάς της Χοζοβιώτισσας, κρέμεται στην κυ&shy;ριολεξία από το βουνό. </div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"><p></p></div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238101091401764130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF5MKKWjSI/AAAAAAAAAGA/N0CRn63gFts/s400/amorgos+lagkada+plateia.jpg" border="0" /></div><div align="center">Στην πλατεία της Λαγκάδας.</div><div align="center"><p></p></div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238100970072114258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF5FGLHBFI/AAAAAAAAAF4/Rpik942smB4/s400/amorgos+lagkada.jpg" border="0" /></div><div align="center">Γραφική γωνιά στη Λαγκάδα. </div><div align="center"> </div><div align="center"><p></p></div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238100854855614914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF4-Y9WwcI/AAAAAAAAAFw/aJ3D9NqhVBY/s400/amorgos+karavi.jpg" border="0" /></div><div align="center">Το καράβι σαλπάρει. </div><div align="center"> </div><div align="center"><p></p></div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238100729900096738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF43Hdo3OI/AAAAAAAAAFo/Du1C42IVICc/s400/amorgos+arkesini.jpg" border="0" /></div><div align="center"> </div><div align="center">Κάτω μεριά: Παραδοσιακό σπίτι στην Αρκεσίνη. </div><div align="center"><p></p></div><div align="center"> </div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238100559852508290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF4tN_IlII/AAAAAAAAAFg/w1E6Mmo6UUE/s400/amorgos+katapola.jpg" border="0" /></div><div align="center"> </div><div align="center">Κατάπολα: Το ένα λιμάνι του νησιού, με μεγάλη... περαντζάδα. </div><div align="center"> </div><div align="center"><p></p></div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238100345115837762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ULzRld9P47U/SLF4guB7BUI/AAAAAAAAAFY/4YvavuJtRqY/s400/amorgos+aigiali.jpg" border="0" />Όρμος Αιγιάλης: Το άλλο λιμάνι της Αμοργού. Σφύζει από τουρίστες το καλοκαίρι η παρα&shy;λία της. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-4628300583800858177?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-57435725255577767032008-08-24T17:48:00.002+03:002008-08-24T17:57:44.401+03:00<div align="justify"><p></p></div><div align="justify">Είναι αλήθεια πως απουσίασα καιρό. Εκτός από διάφορα προσωπικά μου που με απορρόφησαν όλο αυτό το διάστημα, είχα αρχίσει να αισθάνομαι σαν <strong>υποχρέωση</strong> το να γράψω κείμενα και να απαντώ σε διάφορα post και αυτό ήταν που με χαλούσε! Ένιωθα πως <strong>έπρεπε</strong> να μπω και να γράψω κάτι, ενώ στην πραγματικότητα αισθάνομαι το blog σαν ώρα ξεκούρασης και χαλαρής συνάντησης. Ένιωθα ότι έχανε το ρόλο για τον οποίο γεννήθηκε και αυτό με τρόμαζε! Λίγο πριν αρχίσει η νέα επαγγελματική μου χρονιά, δίνω και πάλι το «παρών», κάνοντας μια νέα αρχή, προσδοκώντας πάντα τα καλύτερα. Λυπάμαι αν σας στενοχώρησα με την απουσία μου και σας ευχαριστώ που με καλούσατε να ξαναγράψω και κρατήσατε επαφή μαζί μου! Φάση ήταν και πέρασε! Να πάνε όλα καλά, αγαπητοί βλογόφιλοι!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-5743572525557776703?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-42461339074993669902008-04-24T07:45:00.004+03:002008-04-24T08:18:29.055+03:00<p></p><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_ULzRld9P47U/SBAYFEQHOQI/AAAAAAAAAFQ/OujoqzUh_tE/s1600-h/traffic.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192676845677918466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_ULzRld9P47U/SBAYFEQHOQI/AAAAAAAAAFQ/OujoqzUh_tE/s400/traffic.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Ήγγικεν γαρ η μέρα της μεγάλης εξόδου! Μπουλουκηδόν θα βγούμε, ΕΜΕΙΣ, οι άνθρωποι της πόλης και θα έρθουμε να συναντήσουμε ΕΣΑΣ, τους ανθρώπους της... περιφέρειας! Κι έτσι όπως θα κουβαλάμε όλο μας το άγχος, όλη μας την καταπίεση, αλλά και όλη μας τη λαχτάρα να φύγουμε απ’ την πόλη που μας τρώει και την τρώμε, κάντε μας χώρο να περάσουμε! Δεν ξέρετε ΠΟΣΑ έχουμε στο μυαλό μας! Γιατί, έτσι θα ξεχυθούμε στους δρόμους: σαν το ανθρακικό από μπουκάλι αναψυκτικού... Για να μη την πληρώσετε εσείς και για να περάσουμε όμορφα το Πάσχα, κάντε στην πάντα να περάσουμε!</div><br /><div>ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ και ΚΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ, αγαπητοί μου συν - γράφοντες...!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-4246133907499366990?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-24787893792915627132008-04-09T18:16:00.003+03:002008-04-09T18:26:51.103+03:00<strong><em>Με κάλεσε η </em></strong><a href="http://mia-apopsi.blogspot.com/"><strong><em>αποψη</em></strong></a><strong><em> σε blogo-παίγνιδο και είπα να ριλαξάρω λίγο. Ιδού λοιπόν, οι απαντήσεις μου:<br /></em></strong><br /><strong><br />-Γιατί κλαις;</strong><br />Επειδή είμαι κι εγώ άνθρωπος.<br /><strong>- Γιατί δεν κλαις;</strong><br />Καμιά φορά δεν έχει νόημα πια…<br /><strong>- Πού είναι ο βάλτος;</strong><br />Μάλλον είναι εκεί που κοιτάω…<br /><strong>- Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;</strong><br />Είναι σαν να βρίσκομαι σε πάρτι μασκέ! Δεν μπορώ να τον ξεχωρίσω κι όλο αλλάζει μάσκες!<br /><strong>- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;</strong><br />Δεν την συναντώ· είναι μέσα μου…<br /><strong>- Περιφρονείς κάτι;</strong><br />Τους κόπανους…<br /><strong>- Θα ερωτευόσουν για πάντα;</strong><br />Ναι! Ξερά και στακάτα!<br /><strong>- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;</strong><br />Για να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία των αγοραστών.<br /><strong>- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;</strong><br />Η ίδια απάντηση ισχύει κι εδώ.<br /><strong>- Do you remember revolution?</strong><br />Yes, I do! So what?...<br /><strong>- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;</strong><br />Χλωμό…<br /><strong>-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;</strong><br />Υποθετική ερώτηση, υποθετική απάντηση: Όχι…<br /><strong>- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;</strong><br />Ναι, γιατί όχι;<br /><strong>- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ΄το νόμο;</strong><br />Ποτέ!<br /><strong>- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ΄την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;</strong><br />Αν έλεγα «ναι», θα ερχόσουν μαζί μου;<br /><strong>-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;</strong><br />Ρε, μανία με τους σκοτωμούς! Όχι, δεν θα αφαιρούσα κανενός τη ζωή! Να δημιουργήσω κι άλλη θέλω!<br /><strong>-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ΄αστέρια;</strong><br />Δεν έχω σαπισμένα δόντια και ούτε μπορείς να δεις αστέρια σε σαπισμένα δόντια! Τι; Λάθος απάντηση; Ε, τότε, ναι· θα στα έδειχνα, γιατί θα σε αγαπούσα!<br /><strong>- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;</strong><br />Άντε πάλι! Στο πηγάδι θα έπεφτα για μπάνιο. Για τίποτε άλλο!<br /><br /><strong><em>Και τώρα που τελείωσα με την... ψυχανάλυση καλώ με τη σειρά μου (γιατί έτσι πρέπει να γίνει) το <a href="http://swmapouxoreuei.blogspot.com/">«σωμα που χορευει»</a> και τη <a href="http://nant-thoughts.blogspot.com/">«Nant». </a>Εμπρός μικρές· ξεκουνηθείτε…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-2478789379291562713?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-3498594067500911762008-03-28T19:57:00.002+02:002008-03-28T20:14:17.710+02:00Πάει λοιπόν ο άνθρωπος στον ΟΑΕΔ. <em>«Έφυγε ο υπάλληλός μου»</em>, τους λέει, <em>«και θέλω κάποιον άλλο στη θέση του».</em> Άντε να δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις και να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις του υπαλλήλου! Τις έδωσε· μπορούσε κι αλλιώς; Αφού τον είχε προσλάβει με επιδοτούμενο πρόγραμμα και έπρεπε να τον αντικαταστήσει άμεσα. Άρα, γιατί έφυγε, πότε κλπ, κλπ, μήπως και έχει παιχτεί καμιά ατασθαλία... Τέλος πάντων, τα βρήκανε όλα. Εντάξει· κι ο υπάλληλος τη δουλειά του έπρεπε να κάνει. Πάει και στο διπλανό γραφείο για να δηλώσει ότι θέλει νέο άτομο να αναπληρώσει τη θέση. <em>«Έχω εγώ κάποιον δικό μου! Θα τον πάρω κιόλας τώρα στο κινητό»</em>. Μωρέ, μπράβο! Άμεση εξυπηρέτηση! Η αίτηση, αίτηση όμως. Μήπως και δεν κάνει ο «γνωστός»... Κι ύστερα, έφυγε. Πάει στην ΕΥΔΑΠ να πληρώσει. Στο γκισέ μια κυρία ήθελε να πληρώσει ένα λογαριασμό που δεν ήταν της ΕΥΔΑΠ. Η ταμίας εκνευρίστηκε που η κυρία δεν καταλάβαινε τι της έλεγε και επέμενε να πληρώσει εκεί! Της φώναζε, ώσπου στο τέλος έσπασαν τα νεύρα όλων και έφυγε! Και ο άλλος ο κυριούλης που ήθελε να πληρώσει με δύο δεκάρικα ένα λογαριασμό 60 ευρώ, που πήγαινε; Δεν έβλεπε ότι δεν ήταν πενηντάρικο το ένα; Για να σπάσει τα νεύρα του άλλου ταμία πήγε; Πω, πω τι άκουσε! Φοβισμένος πήγε και ο δικός μας άνθρωπος να πληρώσει όταν ήρθε η σειρά του, μη τυχόν και ξεσπάσουν πάνω του όλοι οι «πίσω απ΄τον γκισέ». Αλλά, όλα πήγαν καλά. Κι ύστερα έφυγε ευχαριστημένος. Πήγε στην τράπεζα όπου είχε ζητήσει κωδικό για e-banking. Και αφού περίμενε σε λάθος υπάλληλο - όπως του είπαν μετά - του εξήγησαν με καχύποπτο ύφος πως δε γίνεται να έχει τέτοιο λογαριασμό και να θέλει και e-banking! <em>«Μα, αφού έκανα αίτηση και ήρθαν οι κωδικοί μου»</em>, ψέλλισε. Το ύφος του υπαλλήλου πάνω απ’ τα γυαλιά ήταν αποστωμοτικό! Έπεσε και το σύστημα εκείνη την ώρα που έψαχνε ο υπάλληλος και βρήκε αφορμή να φύγει σαν κλέφτης! <em>«Ουφ! Γλίτωσα και σήμερα...»,</em> μονολογούσε στο δρόμο και τον κοίταζαν οι περαστικοί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-349859406750091176?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-56340060330002473752008-03-26T07:33:00.011+02:002008-03-26T08:05:14.790+02:00<p></p><br />Η αλήθεια είναι πως το ύφος μου ήταν πολύ καχύποπτο όταν μου πρότειναν να πάμε να δούμε τους Παπακωνσταντίνου, Μαχαιρίτσα, Ζουγανέλη, Μπουλά και Σταρόβα. Κι αυτό γιατί μου φάνηκε παράξενο το σχήμα και δεν μπορούσα να καταλάβω τι αποτέλεσμα θα έβγαινε από αυτή τη συνεργασία.<br />Όπως καταλαβαίνετε, δεν είμαι θαμώνας κανενός νυχτομάγαζου και επομένως δεν γνωρίζω ούτε το πρόγραμμά τους ούτε και κριτική γι αυτά μπορώ να κάνω. Όχι ότι δεν έχω πάει κατά καιρούς, αλλά να, πως το λένε; Δεν είμαι ’γω για τέτοια!<br />Πήγα όμως· και έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος! Δεν το περίμενα! Γι αυτό και έβγαλα φωτό για να τις μοιραστώ μαζί σας. Στην τελευταία φωτό, με πήραν χαμπάρι ότι ήμουν εκεί και με χαιρετάνε! Είναι πολύ κουραστικό, ρε παιδιά, να είσαι πασίγνωστος! Δεν μπορώ να πάω κάπου που να μη με αναγνωρίσουν και να μη μου μιλήσουν! Αμάν!<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181925190666456658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_ULzRld9P47U/R-nlgYJSjlI/AAAAAAAAAEo/Wasn7cc8_Vo/s400/papakonstantinou+1.jpg" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181925602983317090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_ULzRld9P47U/R-nl4YJSjmI/AAAAAAAAAEw/65GQ9EGiGbA/s400/papakonstantinou+2.jpg" border="0" /><a href="http://bp3.blogger.com/_ULzRld9P47U/R-nmcoJSjoI/AAAAAAAAAFA/0U1oWASJzMU/s1600-h/papakonstantinou+3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181926225753575042" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_ULzRld9P47U/R-nmcoJSjoI/AAAAAAAAAFA/0U1oWASJzMU/s400/papakonstantinou+3.jpg" border="0" /></a> <div><div><div><br /><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-5634006033000247375?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-43919574095404400152008-03-21T15:50:00.003+02:002008-03-21T16:15:09.181+02:00<div align="justify"><p></p></div><div align="justify"><a href="http://bp2.blogger.com/_ULzRld9P47U/R-PCn4JSjkI/AAAAAAAAAEg/kqJeJMS1ahc/s1600-h/hartaetos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180197986748239426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_ULzRld9P47U/R-PCn4JSjkI/AAAAAAAAAEg/kqJeJMS1ahc/s400/hartaetos.jpg" border="0" /></a><br /></div><div align="justify">Μετά από τα χιλιάδες e-mails των φανατικών αναγνωστών μου σε όλο τον κόσμο, αποφάσισα να ξαναγράψω! Δεν μου πάει να αφήνω τον κόσμο στο σκοτάδι, όπως έκαναν οι δημοσιογράφοι και δεν μάθαμε τίποτα νεώτερο για δύο ολόκληρες μέρες! (Θεέ μου, ησύχασε το κεφαλάκι μου!).</div><div align="justify">Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, την Καθαρή Δευτέρα πήγαμε στο Καβούρι με την οικογένεια για να πετάξουμε τον πατροπαράδοτο χαρταετό. Με λαγάνες, χαλβά, ελιές και ταραμοσαλάτα, αναπνεύσαμε καθαρό αέρα (ευτυχώς που δεν είχε αρχίσει η απεργία ΠΟΕ - ΟΤΑ).</div><div align="justify">Ο χαρταετός μου πήγε ψηλότερα απ’ όλους και τα παιδιά μου θαύμαζαν τον δεξιοτέχνη μπαμπά τους (τα ίδια δεν πολυενδιαφέρονται· συνηθίζουν να λένε: «μπαμπά, να σε πάμε να πετάξεις αετό φέτος;» Όσπου ξαφνικά, κάποιος ζηλιάρης χαρταετο-χειριστής, που νόμισε ότι ήταν καλύτερός μου, έκανε να με ξεπεράσει! ΣΦΑΛΜΑ! Σφάλμα του μεγάλο, γιατί δεν τον άφηνα. Και τελικά, έπεσε πάνω μου και έμπλεξε την ουρά του στην καλούμπα μου. Κοινώς, κρεμάστηκε!</div><div align="justify">Τότε, οδήγησα τον χαρταετό μου επιδέξια μακριά από τις κολόνες της ΔΕΗ (για να μη πουν ότι έφταιγα εγώ και ξεσπάσει καμιά απεργία για... γέρου πήδημα· που’ν’το, που’ν’το...). Αλλά, η μοίρα είναι σκληρή με τους τολμηρούς! Ζηλεύει! Κι έτσι, χάθηκε ο αετός μου και φέτος! Αλλά, δεν το έβαλα κάτω. Μαζί με τα παιδιά μου οργώσαμε όλο το Καβούρι ώσπου τελικά βρήκαμε ένα άλλο αετό που είχε χάσει κάποιος άλλος και είχε μια γοργόνα στη μέση. Χάλια, αλλά άρεσε στη μικρή μου κόρη. Τον πήραμε ως λάφυρο και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.</div><div align="justify">Εύχομαι του χρόνου να πάνε όλα πολύ καλύτερα και να τους νικήσω όλους.</div><div align="justify">Αμέ!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-4391957409540440015?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-69708271311313912082008-02-29T12:59:00.003+02:002008-02-29T13:04:12.971+02:00<div align="justify">Για το μόνο που χαίρομαι <a href="http://xpsilikatzoy.wordpress.com/">«ψιλικατζού»</a> είναι ότι έφτασες κάπου και ικανοποιήθηκες κατά κάποιο τρόπο. Κατά τα άλλα λυπάμαι γιατί και καλή γραφή έχεις και άποψη και άλλα...</div><div align="justify">Χάρηκα πολύ που σε γνώρισα και «μιλήσαμε» και σου εύχομαι να πάνε όλα καλά σε ό,τι κάνεις...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-6970827131131391208?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-92176314623775351562008-02-26T17:39:00.014+02:002008-02-26T18:10:53.910+02:00<a href="http://bp3.blogger.com/_ULzRld9P47U/R8Q2ncHopQI/AAAAAAAAAEQ/J_uLEA1tyQg/s1600-h/panteli.jpg"><p align="center"></p><p align="left"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171318323319186690" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="300" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_ULzRld9P47U/R8Q2ncHopQI/AAAAAAAAAEQ/J_uLEA1tyQg/s400/panteli.jpg" width="430" border="0" /></p><div align="center"></a></div><br /><br /><div align="center"><br /><br /></div><p align="right"><a href="http://bp0.blogger.com/_ULzRld9P47U/R8Q2esHopPI/AAAAAAAAAEI/06hedsq7YIg/s1600-h/kastro.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171318172995331314" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 429px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" height="300" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_ULzRld9P47U/R8Q2esHopPI/AAAAAAAAAEI/06hedsq7YIg/s400/kastro.jpg" width="458" border="0" /></a></p><p align="right"><a href="http://bp3.blogger.com/_ULzRld9P47U/R8Q1tcHopOI/AAAAAAAAAEA/rBBxO_eUyQk/s1600-h/milos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171317326886773986" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="300" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_ULzRld9P47U/R8Q1tcHopOI/AAAAAAAAAEA/rBBxO_eUyQk/s400/milos.jpg" width="427" border="0" /></a></p><div align="center"><br /><br /><br /></div><p align="right"><a href="http://bp3.blogger.com/_ULzRld9P47U/R8Q1YcHopNI/AAAAAAAAAD4/JRIGuuo1oTs/s1600-h/agiamarina.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171316966109521106" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 427px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" height="300" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_ULzRld9P47U/R8Q1YcHopNI/AAAAAAAAAD4/JRIGuuo1oTs/s400/agiamarina.jpg" width="415" border="0" /></a></p><div align="center"><br /></div><div align="center"><br /><br /><br /></div><div align="center"><br /></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /></div><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><p align="center"></p><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="justify">Το όνομά της είναι παρεξηγημένο. Δύσκολα θα ξεκινήσει κανείς να πάει για διακοπές στη Λέρο. Στο πρώτο μου ταξίδι σχεδόν φοβόμουν! Έχω όμως, πάνω από τέσσερα χρόνια που πηγαίνω τρεις τουλάχιστον φορές το χρόνο και ησυχάζω!</div><div align="justify">Η Λέρος αναπτύσσεται. Οι κάτοικοι αναζητούν το καλύτερο και γίνονται καλύτεροι επαγγελματίες σε όλα τα επαγγέλματα και ειδικά στα τουριστικά. Δεν λείπει τίποτε απ’ το νησί. Και για έναν γέρο της ηλικίας μου αποτελεί μοναδικό ησυχαστήριο! Μένω στο 5 αστέρων ξενοδοχείο και όταν βαρεθώ, πάω μπαρότσαρκα!</div><div align="justify">Να πάτε. Θα βρείτε τα πάντα, ένα κλικ πιο πίσω από τα άλλα πιο... προχωρημένα νησιά! Και αυτό είναι που με μαγνητίζει! Είναι υπέροχη...</div><div align="justify">Όσο για το Κατσούνι, αυτό είναι το ακρωτήρι της όπου το πλοίο στρίβει για να μπει στο δεύτερο καλύτερο φυσικό λιμάνι της Μεσογείου μετά τη Μάλτα: το διατηρητέο Λακκί!</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><strong>Λεζάντες:</strong></div><div align="justify"><strong></strong> </div><div align="justify"><strong>Φωτο 1:</strong> Το γραφικό ψαροχώρι Παντέλι.</div><div align="justify"><strong>Φωτο 2:</strong> Στο βάθος το Κάστρο με την Παναγιά του.</div><div align="justify"><strong>Φωτο 3:</strong> Μύλος μέσα στη θάλασσα.</div><div align="justify"><strong>Φωτο 4:</strong> Το γραφικό λιμάνι της Αγίας Μαρινας.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-9217631462377535156?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-78632576852133817662008-02-26T08:38:00.002+02:002008-02-26T08:45:03.069+02:00Καλά, να δεχτώ ότι δεν είμαι blogger (με την έννοια ότι είμαι νέος εδώ μέσα), αν όμως αντιληφθώ, ότι αυτό το blog δεν έχει ιδιοκτήτη, θα πεθάνω!<br />Εντάξει, είναι της google, αλλά εγώ δεν το έφτιαξα; Σε ποιον ανήκει;<br /><br />Ρε, μήπως δεν καταλαβαίνω τίποτα; Μπας κι έχω χάσει τη μπάλλα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-7863257685213381766?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-62715225351806970252008-02-24T15:07:00.004+02:002008-02-24T15:36:53.968+02:00Αντιγράφω από τον <a href="http://erimitis.blogspot.com/" target="_blank">monahikoslikos</a> που... αντέγραψε από την <a href="http://magicasland.com/page-123-meme/2008/02/21/" target="_blank"><strong><span style="color: rgb(255, 153, 0);">magica</span></strong></a><strong><span style="color: rgb(255, 153, 0);">:<br /><br /></span></strong><span style="font-style: italic;">Η ιδέα του page 123 book meme έχει ξεκινήσει από το εξωτερικό και ορίζει τα εξής:</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">1. </span><span style="font-style: italic;">Πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή.</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">2.</span><span style="font-style: italic;"> Το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο που είναι κοντά μας και έχει τουλάχιστον 123 σελίδες).</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">3. </span><span style="font-style: italic;">Βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση.</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">4.</span><span style="font-style: italic;"> Αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις, δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη.</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">5.</span><span style="font-style: italic;"> Βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι.</span><br /><br />Βρίσκομαι σε νησιώτικο internet cafe. θέλω να είμαι συνεπής και αμέσως να παίξω. Γι αυτό, αντιγράφω από το πρώτο περιοδικό που βρήκα μπροστά μου (δεν υπάρχουν βιβλία σε internet cafe, εκτός ίσως από κανένα εγχειρίδιο για bloggers): Ο τίτλος του είναι FREE και στη σελ 123 κλπ, κλπ γράφει:<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">της hellas on line με μοναδικά προνόμια, όπως:</span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">* Πολύ γρήγορο ADSL internet έως 24 Mbps</span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">* Δωρεάν ενεργοποίηση</span><br /><br />Όσο για τους 5 ατυχείς που θα μπορούσα να χώσω, με πρόλαβε πάλι η αποψη και πήρε αυτούς που γνωρίζω. Αυτό είναι το τίμημα των χαμηλής εμβέλειας δημοσίων σχέσεων. Ή, του να είσαι νέος! Ψάρακας, πως το λέτε εσείς στο χωριό σας; Γι αυτό, περιμένω από τους επισκέπτες μου την εθελοντική τους προσφορά!<br />Θα δώσω δε και ένα κίνητρο για την επίτευξη του σκοπού μου: Στου τζιτζικομέρμηγκα κερασμένα όλα από μένα για τους πρώτους πέντε που θα αποδεχτούν την πρόκληση!<br />Άντε, καλή συνέχεια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-6271522535180697025?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-69528009566784018112008-02-13T20:04:00.002+02:002008-02-13T20:08:28.068+02:00Σάββατο 16 Φεβρουαρίου, 21.30, σας περιμένω στο ΑΡΜΕΝΑΚΙ στην Πειραιώς, στον ετήσιο χορό του Συνδέσμου Αμοργίνων. Θα είμαι εκεί και θα χορεύω μέχρι πρωίας. Ελάτε να γνωριστούμε... Λύκε, αν κάνεις κέφι, έλα! Θα έχει και ψημένο ρακόμελο τοπικό! Ε, φυσικά και κατάγομαι από την Αμοργό!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-6952800956678401811?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-29171520491037148392008-02-12T16:39:00.000+02:002008-02-12T21:00:52.188+02:00Σοβαρέψου, ρε! Ολόκληρος άντρας έγινες! Τι μαλακίες είναι αυτές που κάνεις; <div>Τ΄ άκουγα αυτά και προσπαθούσα ο κακομοίρης να βρω την κατάλληλη... πόζα! Γιατί, πως να φαίνεσαι σοβαρός ενώ στ' αλήθεια δεν είσαι; Έτσι, καλλιέργησα την ηθοποιϊα σε υπέρτατο βαθμό και προσπαθούσα να πείσω τον πατέρα μου και τους φίλους μου ότι ήμουν σοβαρός! Ναι, κοινωνία, είμαι αντάξιός σου πια! Στα 14 χρόνια μου είμαι πια σοβαρός και μπορώ να συνδιαλλαγώ με τα υπόλοιπα μέλη σου και να ανταλλάξουμε απόψεις και... και... και... Επιτέλους, ας μη ντρέπεται ο πατέρας μου για μένα και ας πάψει να με κοιτάζει με εκείνο το απαξιωτικό βλέμμα, που καλύτερα να ανοίξει η γη να με καταπιεί...</div><div>Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν, αλλά το χούι, χούι! Ο πατέρας μου εξακολουθεί να με αντιμετωπίζει ως παιδάκι και να αμφισβητεί τις πράξεις και τις αποφάσεις μου. Αλλά, τα χρόνια πέρασαν και για μένα: η σοφία όλου του κόσμου ήρθε και εγκαταστάθηκε στο κεφάλι μου και κατάλαβα ότι ο πατέρας μου έτσι είναι και δεν πρόκειται να αλλάξει (το΄χω το ψώνιο, το'χω!). Γιατί; Μήπως θα αλλάξει ο <a href="http://erimitis.blogspot.com/">monahikoslikos</a> ή η <a href="http://mia-apopsi.blogspot.com/">αποψ</a>η; Αποκλείεται! Το γράφει κιόλας σε κάποιο ποστάκιόν του, αυτό που όλοι ξέρουμε: <span class="Apple-style-span" style="FONT-STYLE: italic">«Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλί του, μήτε την γνώμην άλλαξε, μήτε την κεφαλή του!»</span> Έτσι είμαστε όλοι οι άνθρωποι. ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ, ρε παιδί μου. Δεν αλάζουμε! Μπααα...</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="FONT-WEIGHT: bold"><span class="Apple-style-span" style="FONT-STYLE: italic">Παραληρήματος συνέχεια:</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italic"><br /></span></div><div>Έγινα λοιπόν, μεγάλος ηθοποιός. Ο Κουν δεν με ανακάλυψε, γιατί είμαι και πολύ ντροπαλός και δεν έκανα δημόσιες εμφανίσεις. Τώρα, τα χρόνια πέρασαν και ο κύκλος αυτός θεωρώ πως έκλεισε για μένα, οπότε... τέλος!</div><div>Μου 'μεινε όμως το κουσούρι: Συγγενείς, φίλοι και γνωστοί, αγανακτισμένοι, ολοκλήρωναν τη συζήτηση μαζί μου, κάπως έτσι: «<span class="Apple-style-span" style="FONT-WEIGHT: bold"><span class="Apple-style-span" style="FONT-STYLE: italic">Δεν καταλαβαίνω πότε μιλάς σοβαρά και πότε κάνεις πλάκα»</span></span>! Εγώ, βέβαια, καμάρωνα που οι άλλοι δυσκολεύονταν και που εγώ δεν κατέβαλλα καμμία ιδιαίτερη προσπάθεια για να το καταφέρω αυτό! Και το διασκέδαζα, παρόλο που κάποιες φορές είχαν δημιουργηθεί παρεξηγήσεις και έπρεπε να διακιολογήσω τα αδικαιολόγητα! Είμαι όμως, καλό παιδί και όλα μέλι - γάλα... </div><div>Είχα πάρει απόφαση λοιπόν, ότι αυτός είμαι εγώ και σε όποιον αρέσει! Αφού, δεν μπορούσα να σταματήσω να το κάνω αυτό που μπερδεύει τους γύρω μου. Προσπάθησα, μα δεν γινόταν. Και έπειτα ήρθε και το εγωιστικό: Γιατί εσύ προσπαθείς να τα βάλεις με τον εαυτό σου, ενώ οι άλλοι αδιαφορούν και δεν θα έκαναν κάτι παρόμοιο για σένα; Κι έτσι, παραιτήθηκα: Σ' όποιον αρέσουμε, είπα. Στο φινάλε, ήξερα ότι δεν θα έκανα ποτέ κάτι που θα ενοχλούσε οποιονδήποτε! Συνεπώς, το ύφος μου δεν είναι πονηρό ή ψεύτικο!</div><div>Μέχρι που ήρθε η βλογοφίλη μου η αποψη και μου έγραψε: <span class="Apple-style-span" style="FONT-WEIGHT: bold"><span class="Apple-style-span" style="FONT-STYLE: italic">«Δεν μπορώ να καταλάβω πότε μιλάς σοβαρά και πότε κάνεις πλάκα</span></span>!»</div><div>ΚΟΚΑΛΟ εγώ! Διάβαζα το μέιλ και τα μυωπικά μάτια μου όρμησαν και κόλλησαν πάνω στην οθόνη! Βλέπω καλά; Τι διάλο; Αφού, ούτε με ξέρει (ή μήπως με ξέρει; μη τρελαθούμε τώρα!), ούτε μιλάμε στο τηλέφωνο. Δηλαδή, δεν με έχει ακούσει να μιλώ, ούτε έχει δει το ύφος μου. Πέρασε η «αρρώστια» μου και στο internet; Προσοχή, αγαπητοί μου συν-βλόγκερς: Μακριά από αυτή την ίωση! Κλείστε αμέσως αυτή τη σελίδα! Αντιβίωση δεν υπάρχει!</div><div>Όχι, δείτε σας παρακαλώ τις σελίδες μας. Γράφουμε κάτι σοβαρό και μετά μπαίνουμε από κάτω, μιλάμε μεταξύ μας και το κάνουμε πουτ@ν@!</div><div>Σοβαρότης μηδέν...! Σκ@τ@ στα μούτρα μου! Ήθελα να φτιάξω και τα <a href="http://ogeros1.blogspot.com/">alla logia </a>για να είναι το σοβαρό κομμάτι μου! Αφού, δεν το 'χω, ρε γαμώτο. Ήρθαν και οι άλλοι δύο και έδεσε το γλυκό...</div><div><br /></div><div>Υ.Γ.: Ήθελα να δείξω στον πατέρα μου ότι επιτέλους σοβαρεύτηκα και ήθελα να του δείξω το βλογ! Πάω να τον φωνάξω τώρα. Μη γράψετε για μισή ωρίτσα, έτσι να κρατήσουμε ένα επίπεδο...</div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-2917152049103714839?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-16393220356076583842008-02-11T12:59:00.000+02:002008-02-11T13:42:54.420+02:00<div align="left"><p></p></div><div align="left">Χθες το βράδυ μια φαεινή ιδέα καρφώθηκε στο μυαλό μου, που την επεξεργάζομαι όλη μέρα και τελικά αποφάσισα να τη δημοσιεύσω:<br />Μετά τις χθεσινοβραδινές ειδήσεις συνειδητοποίησα ότι αν θέλεις και να πιάσεις την «καλή» και να την βγάλεις «καθαρή» πρέπει να κάνεις μια πολύ μεγάλη λαμογιά! Γιατί, αν κάνεις κάτι μικρό και άρα, πας να «φας» μόνος σου, θεωρείσαι «ψιλικατζής» απ’ το κύκλωμα και θα σε φάνε πριν πεις «κιχ»! Και το λέω αυτό μετά βεβαιότητας γιατί νιώθω ότι αποκρυπτογράφησα πια τη διαδικασία και αισθάνομαι έτοιμος να το κάνω κι εγώ!<br />Τι χρειάζομαι λοιπόν;<br />1. Δημοσιογράφους<br />2. Πολιτικούς<br />3. Νομικούς<br />4. Αστυνομικούς<br />5. Υπηρεσιακούς<br />Δηλαδή, εκπροσώπους από τις 3+1 εξουσίες και δημόσιους υπαλλήλους για τα διαδικαστικά. Αυτή είναι η συνταγή, αγαπητοί μου! Κι όσο πιο πολλοί συμμετέχουν, τόσο πιο όμορφα δένει το φαγητό, τόσο πιο πολύ γίνεται, τόσο πιο καθαροί θα είμαστε και σίγουρα δεν θα μας πιάσουν ποτέ!<br />Γιατί το ξέρουν όλοι καλά: <strong>Δεν μπορείς να φας μόνος σου!</strong> Μόνο με… συνεργασία θα μπορέσεις να κάνεις την καλή! Μόνο αν φάνε πολλοί θα φάμε όλοι και μάλιστα θα φάμε και θα είμαστε και σίγουροι ότι όλα θα πάνε κατ’ ευχήν και δεν πρόκειται να σπάσει ο δεσμός… χρήματος που μας ενώνει ποτέ! Άσε που άλλοι θα την πληρώσουν αν μαθευτεί κάτι και εμείς θα βγούμε… <strong>λάδι</strong>!<br />Βάλτε λοιπόν, τον αριθμό των ατόμων από κάθε… συστατικό που χρειαζόμαστε και πάμε να… μαγειρέψουμε μαζί! Πάμε! Εγώ θα είμαι ο πρώτος. Γιατί, δεν θυμάμαι αν σας το είπα, αλλά είμαι δημοσιογράφος (καμιά φορά - όπως και τώρα - ντρέπομαι που το λέω και – πολύ περισσότερο – ντρέπομαι που είμαι!).<br />Οι υπόλοιποι που έχετε τα παραπάνω… χαρίσματα, θέστε υποψηφιότητα για τη συμμετοχή σας και πάμε να φτιάξουμε τη νέα ομάδα που θα φάει ό,τι απέμεινε… (οι πληροφορίες μου λένε ότι είναι πολλά...)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-1639322035607658384?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-54590265755336442702008-02-04T16:39:00.000+02:002008-02-04T16:43:37.237+02:00<p></p><p><br />Και η δεύτερη ψηφοφορία που είχα ανεβάσει για λίγες μέρες, έληξε. Οφείλω να ομολογήσω ότι και αυτή στέφθηκε με επιτυχία αφού, κατέθεσαν την άποψή τους 7 παρακαλώ, άτομα που επισκέφθηκαν το blog μου (!). Δηλαδή, ανέβηκαν κατά 50% σχεδόν οι επισκέψεις μου! Ουάου! Αισθάνομαι βαριά την υποχρέωση να δημοσιεύσω τα αποτελέσματα, ώστε να μη χαθούν και αυτά στο βάθος του χρόνου!</p><p>Έθεσα την εξής ερώτηση: </p><p>Τι ζητούν οι άντρες απ’ τις γυναίκες; Οι ψηφοφόροι απάντησαν ως εξής: </p><p>Αγάπη: 2</p><p>Μακάρι να ΄ξεραν: 5</p><p>Τα πάντα: 0</p><p>Χρήμα: 0</p><p>Δόξα: 0</p><p>Μπορείτε τώρα να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα τόσο για την αληθοφάνεια των απαντήσεων, όσο και για την... πρόθεση ψήφου και να απαντήσετε στις εξής ερωτήσεις με επιχειρήματα;</p><p>α. Πόσοι άντρες απάντησαν και πόσες γυναίκες;</p><p>β. Πόσοι είπαν την αλήθεια;</p><p>γ. Άλλη ερώτηση που δεν... κατέω!</p><p>Υ.Γ.1: Πληθώρα δε, αναγνωστών μου (!) απάντησαν εμμέσως στο γκάλοπ, αφού άφησαν την άποψή τους στο προηγούμενο κείμενό μου. Οπότε, διαβάστε και το προηγούμενο και ελπίζω κάποτε να βγάλουμε νόημα για τις σχέσεις των δύο φύλων μεταξύ τους!<br />Υ.Γ.2: Εγώ πάντως, δεν πρόκειται να αλλάξω άποψη! Λόγω ηλικίας… Για τους νεότερους νοιάζομαι! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-5459026575533644270?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-2598166804318759202008-01-26T07:51:00.000+02:002008-01-26T08:12:19.105+02:00<p></p><br />Η ψηφοφορία που είχα ανεβάσει για λίγες μέρες, έληξε. Οφείλω να ομολογήσω ότι στέφθηκε με επιτυχία αφού, κατέθεσαν την άποψή τους 5 στους 5 που επισκέφθηκαν το blog μου (!). Αισθάνομαι την υποχρέωση να δημοσιεύσω τα αποτελέσματα, ώστε να μη χαθούν στο βάθος του χρόνου!<br />Έθεσα την εξής ερώτηση: <strong><em>Τι ζητούν οι γυναίκες από τους άντρες;</em></strong><br />Οι ψηφοφόροι απάντησαν ως εξής:<br />Αγάπη: 2<br />Μακάρι να ΄ξεραν: 2<br />Τα πάντα: 1<br />Χρήμα: 0<br />Δόξα: 0<br />1. Μπορείτε τώρα να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα τόσο για την αληθοφάνεα των απαντήσεων, όσο και για την... πρόθεση ψήφου και να απαντήσετε στις εξής ερωτήσεις με επιχειρήματα;<br /> α. Πόσοι άντρες απάντησαν και πόσες γυναίκες;<br /> β. Πόσοι είπαν την αλήθεια;<br /> γ. Άλλη ερώτηση που δεν... κατέω!<br />2. Για να είμαι ακριβοδίκαιος, δημοσιεύω σήμερα νέο γκάλοπ με την αντίστροφη ερώτηση και σας καλώ να απαντήσετε: <strong><em>Τι ζητούν οι άντρες απ’ τις γυναίκες ;</em></strong><br />Υ.Γ. Για να προλάβω ενδεχομένως αυτονόητη ερώτηση: Εσκεμμένα δεν δημοσίευσα ούτε και δημοσιεύω πιθανή 6η απάντηση «sex», επειδή θέλω να κρατήσω ένα επίπεδο... Μπορείτε - αν θέλετε - να θεωρήσετε ότι εμπεριέχεται στη λέξη «αγάπη».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-259816680431875920?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-88707553259412542402008-01-25T21:12:00.000+02:002008-01-25T21:19:34.687+02:00<p></p><br />Κόντεψα να φάω ξύλο. Ναι, από κάποιους που διαβάζουν gero! Το σκέφτηκα· το σκέφτηκα πολύ. Προβληματίστηκα και αποφάσισα: ναι, έχουν δίκιο! Στο εξής, όποιος θέλει να βλέπει τα «κομμάτια» μου, θα μπορεί <a href="http://ogeros1.blogspot.com/">εδώ</a> (δηλαδή, θα το παίζω σε δύο ταμπλό! :-)<br />Με όλη μου την αγάπη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-8870755325941254240?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-82672833546785231512008-01-23T15:08:00.000+02:002008-01-23T15:15:32.797+02:00<div align="justify"><p></p></div><div align="justify">Έχω πολλούς συγγε&shy;νείς, φίλους και γνω&shy;στούς σ' αυτή την «πό&shy;λη»· σε κάθε δρομάκι της. Μ’ αρέσει να τρι&shy;γυρνώ στα σοκάκια της - τ´ άναρχα δομημένα - και να τους βλέπω, να τους συναντώ· καμιά φο&shy;ρά μόνο για μια «καλη&shy;μέρα», άλλοτε πάλι για ολιγόωρη κουβεντούλα.<br />Εκείνοι δεν απουσιά&shy;ζουν ποτέ! Το σπουδαιό&shy;τερο είναι πως δεν χρειάζεται να τους τηλεφωνήσω για να τους επισκεφτώ - πάω όποτε θέλω εγώ - για&shy;τί είναι πάντα εκεί να με υποδεχτούν. Μόνο που δε μου μιλάνε - μάλλον προσπαθούν, αλλά δεν μπορώ να τους ακούσω!<br />Ανεβαίνω, κατεβαίνω, στρίβω, χάνομαι, περιπλα&shy;νιέμαι στα στενά δρομάκια της και ολοένα ανακα&shy;λύπτω νέα πρόσωπα: <em>«κι εσείς εδώ; πότε ήρθατε;»<br /></em>Αρχίζω πάντα εγώ την κουβέντα. Λέω, λέω, λέω... μέχρι να κουραστώ - μέχρι να ξαλαφρώσω, μέχρι να τα πω όλα και να συγκινηθώ - μέχρι να φύγω. Εί&shy;ναι ένα είδος ψυχανάλυσης... Και με ακούνε προ&shy;σεκτικά, έτσι όπως με άκουγαν από τότε που με γνώρισαν. Κι αν υπήρξαν κάποιοι που δεν είχαν δώσει το ανάλογο ενδιαφέρον στα λεγόμενα μου, ε... τώρα που με γνώρισαν καλύτερα, είναι προσε&shy;κτικότεροι. Με αυτό τον τρόπο παρηγοριέμαι...<br />Είναι σαν στρατιωτικό προσκλητήριο. Τους επι&shy;σκέπτομαι και χαίρομαι που τους βλέπω όλους ό&shy;πως ακριβώς ήταν την πρώτη μέρα της γνωριμίας μας. Ίδιοι και απαράλλαχτοι, λες και δεν πέρασε μέρα από πάνω τους! Ούτε κι εγώ άλλαξα. Αν εξαι&shy;ρέσεις τις λίγες άσπρες τρίχες στα μαλλιά που επι&shy;μένουν να... πολλαπλασιάζονται, κατά τα άλλα πα&shy;ραμένω ίδιος. Τελευταία μάλιστα, νιώθω πως μι&shy;λάω περίπου σαν τον παππού μου! Αυτό μου λέει σ' αυτές τις «συναντήσεις» που σας εκμυστηρεύο&shy;μαι, ότι δηλαδή μιλάω σαν εκείνον (ίσως αυτό να είναι σημάδι ωριμότητας ή... γήρανσης). Δεν μου απαντάει πάντα - επειδή ήταν ανέκαθεν τσιγγούνης στα λόγια - μου μιλάνε όμως οι υπόλοι&shy;ποι και περνά η ώρα της επίσκεψης...<br />Έπειτα, όταν κουραστώ να περιπλανιέμαι στους δρόμους της, όταν οι συζητήσεις ολοκληρω&shy;θούν, τους αποχαιρετώ και παίρνω το δρόμο της ε&shy;πιστροφής, ανανεώνοντας το ραντεβού μας για κάποια άλλη στιγμή. Κι ενώ εκείνοι λυπούνται που φεύγω και τους αφήνω στη μοναξιά τους, εγώ χαί&shy;ρομαι επειδή αισθάνομαι πολύτιμος που θέλουν την παρέα μου! <em>«Θα ξανάρθω...»<br /></em>Κι έτσι όπως έχω βρει τους συμμαθητές μου και έχουμε βγει για φαγητό ή ποτό, για να θυμηθούμε τα παλιά, έτσι θέλω να τους καλέσω και όλους αυ&shy;τούς τους συγγενείς, φίλους και γνωστούς, για να κάνουμε ένα ξεχωριστό πάρτι για όλους! Εκείνοι βέβαια, με έχουν προσκαλέσει και με περιμένουν αλλά εγώ έχω τόσες δουλειές και τόσες υποχρεώ&shy;σεις που δεν προλαβαίνω αυτό τον καιρό.<br />Κάποια μέρα όμως θα πάω - όχι πια σαν επισκέ&shy;πτης - και τότε θα κάνουμε την καλύτερη ανασκό&shy;πηση...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-8267283354678523151?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-88960148515590849372008-01-16T09:37:00.000+02:002008-01-16T09:51:00.750+02:00<p></p><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_ULzRld9P47U/R4222bTX1VI/AAAAAAAAADc/ac0Sazrx8d4/s1600-h/fregata.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5155978194567288146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_ULzRld9P47U/R4222bTX1VI/AAAAAAAAADc/ac0Sazrx8d4/s400/fregata.JPG" border="0" /></a><br /><div align="justify">Με δυσκολία μπορού&shy;σε κανείς να διακρίνει το εξοχικό σπίτι του φίλου μου. Χτισμένο σε «στρα&shy;τηγικό» σημείο, σε μια α&shy;πότομη πλαγιά του Ομα&shy;λού, ανάμεσα σε πανύ&shy;ψηλα αιωνόβια δέντρα, ήταν η τέλεια κρυψώνα για όποιον ήθελε να ξε&shy;φύγει από οτιδήποτε τον κυνηγά!<br />Κανείς δεν τολμούσε να σκεφτεί καν να στρέ&shy;ψει το βλέμμα του προς εκείνη τη μεριά! Ούτε λόγος, βέβαια, για να υ&shy;ποψιαστεί πως υπήρχε πιθανότητα να μένουν άν&shy;θρωποι σ’ εκείνο το μέρος! Μόνο εκείνος μπορού&shy;σε να δει τα πάντα από κει! Είκοσι μέρες διαμονής σε ένα τέτοιο σημείο ήταν το καλύτερο φάρμακο!<br />Ήταν ένα πέτρινο διώροφο σπίτι, παραδοσιακής γιαννιώτικης τεχνοτροπίας, με κατώι. Με μια τερά&shy;στια βεράντα - σα γήπεδο - και θέα μέχρι την Αφρι&shy;κή! Και το σπουδαιότερο: Μόλις 25 χιλιόμετρα το χώριζαν από τον πολιτισμό! Σε μισή ωρίτσα βρισκό&shy;σουν σε μια πεντακάθαρη και τεράστια παραλία, μαζί με αναρίθμητους αγχωμένους κατοίκους της μεγαλούπολης που έψαχναν - για άλλη μια φορά - το κάτι άλλο, το διαφορετικό, που θα φόρτιζε τις μπαταρίες τους μέχρι τον επόμενο Αύγουστο.<br />Ήμουν «εκτός δικτύου» - στην κυριολεξία - και το απολάμβανα! Κι αν ο φίλος μου δεν είχε φροντίσει να έχει σταθερό τηλέφωνο, σίγουρα θα είχαν κινη&shy;τοποιηθεί τα σώματα ασφαλείας και οι εκπομπές της τηλεόρασης για να με εντοπίσουν!<br />Δεν άντεχα τόσο καθαρό αέρα! Ένιωθα το οξυ&shy;γόνο να καίει τα πνευμόνια μου και προσπαθούσα να μην αναπνέω!<br />Σκεπαζόμουν με κουβέρτα το βράδυ για να κοι&shy;μηθώ (στην Αθήνα ήταν καύσωνας!). Κρύωνα! Ξύ&shy;πναγα στις 5.00 το πρωί! Έφτιαχνα καφέ ελληνικό, χωρίς ζάχαρη, βαρύ, σε φλυτζανάκι «της γιαγιάς», με λεπτοκαμωμένο χεράκι και ζωγραφισμένο από χέρι καλλιτέχνη που δε ζει πια, λεπτεπίλεπτο, χαρι&shy;τωμένο, παλιομοδίτικο, παραδοσιακό, με ασορτί πιατάκι και δίπλα ένα ποτήρι κρυστάλλινο νερό, κα&shy;τευθείαν από πηγή που - εντελώς συμπτωματικά -ήταν δίπλα στο σπίτι.<br />Και αγνάντευα τη θάλασσα. Όσο έφτανε το μάτι μου. Μετρούσα τα πλοία και έβαζα στοίχημα με το φίλο μου, πότε θα περάσει το επόμενο. Μια μέρα είδαμε και μια φρεγάτα. Σταμάτησε, κάτι κοιτού&shy;σαν στο βυθό οι ναύτες, δεν καταλάβαμε. Έφυγε όπως ήρθε...<br />Παίζαμε χαρτιά και επιτραπέζια παιγνίδια. Άλλοτε λύναμε σταυρόλεξα και άλλοτε διαβάζαμε βιβλία. Άλλοτε πάλι, συζητούσαμε και ανταλλάσσαμε από&shy;ψεις. Απορούσαμε με τα προβλήματα, δίναμε λύ&shy;σεις σαν ειδήμονες και καταστρώναμε σχέδια. Με&shy;γάλα και μικρά.<br />Έκανα όνειρα, μεγάλα όνειρα, σαν την τεράστια βεράντα του σπιτιού και δε σκεφτόμουν τίποτε άλ&shy;λο. Μόνο ονειρευόμουν. Σαν ύστατη προσπάθεια να διώξω τον εφιάλτη της επιστροφής.<br />Επειδή, απλούστατα, εκεί τα όνειρα δεν έχουν ό&shy;ρια - στην Αθήνα για να ονειρεύεσαι πια, πρέπει να έ&shy;χεις δίπλα σου τον λογιστή και τον δικηγόρο σου...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-8896014851559084937?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-24180267537978152672008-01-16T09:29:00.000+02:002008-01-16T09:34:27.180+02:00<p align="justify"></p><p align="justify"><br />Θα μπορούσε κανείς να πει ότι καθυστερημένα κάνω την «επίσημη πρώτη» της νέας χρονιάς. Άλλος θα μπορούσε να πει ότι κάλλιο αργά παρά ποτέ. Και επειδή δεν ξέρω άλλες παροιμίες, αντιπαρέρχομαι οποιοδήποτε σχόλιο (τι να κάνουμε; δε μπορούσα νωρίτερα) και ξεκινώ σήμερα με κέφι και όρεξη κλπ, κλπ... Καλή χρονιά σε όλους και οι επιθυμίες σας ευχές μου... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-2418026753797815267?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-12598892120654089132007-12-28T07:55:00.000+02:002007-12-28T08:04:12.616+02:00<div align="justify"><p></p></div><div align="justify">Σαν άψυχη μαριονέτα, πεταμένη στη γωνιά από αγανακτισμένο χέρι, χωρίς να'χει τη δύναμη να ελέγξει τα χέρια και τα πόδια του, με μάτια κλειστά σαν να μην ήθελε να βλέπει πια αυτό τον κόσμο, είδα το γέροντα λυπημένο στο λιμάνι. Πλησίασα ν' ακουμπήσω, να νιώσω, να βοηθήσω. Είδα το στέρνο του ν' ανεβοκατεβαίνει. Ήταν ζωντανός! Είδα τα γυμνά του πόδια, βρόμικα, το'να δω, τ’άλλο κεί! Τα ρούχα του έμοιαζαν ένα με το σώμα του. Δεν τον ακούμπησα, μήπως τα σκίσω άθελά μου - και τι θα φόραγε μετά;<br />Αυτός ο γέροντας που κουβάλαγε μέσα του όλη την ιστορία της νεότερης Ελλάδας, που είδε πολέμους και γνώρισε τις μεγάλες πολιτικές αλλα&shy;γές στη χώρα, τώρα κείτονταν εκεί πεσμένος, ξεχασμένος απ’ όλους, δίχως να περιμένει κάτι και δίχως όρεξη για άλλα όνειρα.<br />Κρατούσε στην αγκαλιά του ένα τετράδιο (ή καλύτερα κάτι που έμοιαζε με τετράδιο) μ' ένα στιλό πιασμένο στα φύλλα του.<br /><em>Εκεί θα έχει την ιστορία του γραμμένη</em>, σκέφτηκα- κι ήθελα πολύ να διαβάσω, να μάθω... Πλησίασα τόσο που άκουγα την ανάσα του.<br /><em>- Γέροντα! Είσαι καλά;<br />- ………<br /></em>Προσπάθησα πάλι, επιστρατεύοντας όλη μου την ευγένεια για να μην τον προσβάλλουν τα λόγια μου:<br /><em>- Θέλεις κάτι; Μπορώ να σε βοηθήσω;<br /></em>Μισάνοιξε τα μάτια του. Αμφιβάλλω αν κατάφερε να διακρίνει τα χαρακτηριστικά μου. Κούνησε αργά το κεφάλι του, λες κι ήταν φορτωμένο χιλιά&shy;δες κιλά. Το βλέμμα του, γεμάτο απορία και καχυποψία για τον ξένο που νοιάστηκε και του απηύθηνε το λόγο, περιπλανήθηκε στα βάθη της ψυχής μου αρκετή ώρα.</div><div align="justify">Και πάλι:<br /><em>- Πες μου, τι χρειάζεσαι; Θα προσπαθήσω να κάνω ό,τι μου πεις!<br /></em>Μαλλιά, μουστάκι και γένια με αγάπη αγκάλιαζαν και προστάτευαν το σκαμμένο πρόσωπό του από τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών. Ξεκά&shy;θαρα, όμως, φαίνονταν οι ρυτίδες και τα σημάδια του χρόνου!<br /><em>- Μίλα μου, γέροντα! Έφυγες απ' το σπίτι σου; Θέλεις ρούχα; Φαγητό; Φάρμακα; Τι ανάγκη έχεις; Πες μου...<br /></em>Τίναξε πίσω το κεφάλι του, λες και τον έπεισαν τα λόγια μου να σπάσει τη σιωπή του. Σήκωσε το χέρι του με δυσκολία, έφερε τα δυο του δάχτυλα στο στόμα και τρίβοντάς τα μεταξύ τους ψέλλισε:<br /><em>- Ένα τσιγάρο…(!)</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-1259889212065408913?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-85759220505544584082007-12-22T19:24:00.000+02:002007-12-22T19:49:46.322+02:00<div align="justify"><p></p></div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://bp0.blogger.com/_ULzRld9P47U/R21IZ9VKlGI/AAAAAAAAADU/d1QrmN0xZ90/s1600-h/KORH.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146849559951610978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_ULzRld9P47U/R21IZ9VKlGI/AAAAAAAAADU/d1QrmN0xZ90/s400/KORH.jpg" border="0" /></a> </div><div align="justify">Ώρες έψαχνα να βώ έναν Άγιο Βασίλη για να οπτικοποιήσω τις ευχές μου. Τελικά βρήκα την... κόρη του! Ας είναι· δεν πειράζει! Υγεία, ευτυχία και... χρήμααα... σε όλους σας!</div><div align="justify">Και προσοχή στους δρόμους παιδιά! C U...<br /></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-8575922050554458408?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-18423070599825045152007-12-20T16:28:00.000+02:002007-12-20T16:42:06.151+02:00<div align="justify">Ήρθε ο γιος μου απ’ το σχολείο. Με αγκάλιασε· «μπαμπά μου σ’ αγαπάω», μου είπε και με έσφιγγε. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι κάποια <a href="mailto:χοντρομα@@κία">χοντρομα@@κία</a> θα έκανε στο Λύκειο και δεν ξέρει πως να μου το πει. Τον ένιωσα να κλαίει και ανησύχησα.</div><div align="justify">«Τι έγινε, ρε;», τον ρώτησα.</div><div align="justify">«Πέθανε ο μπαμπάς του Χρύσανθου το βράδυ από ανακοπή».</div><div align="justify">Κόκκαλο εγώ. Από την πρώτη δημοτικού συμμαθητές τα παιδιά μας. Γνωριστήκαμε και συμμετείχαμε σε όλες τις εκδηλώσεις του σχολείου. Μπήκαμε και στο σύλλογο γονέων και παλεύαμε για τα προβλήματα της μαθητικής κοινότητας. Άλλοτε συμφωνούσαμε, άλλοτε διαφωνούσαμε, ξέρετε πως γίνεται στους συλλόγους. Σε όλες τις μονοήμερες εκδρομές συμμετείχαμε, πίναμε, χορεύαμε, τραγουδούσαμε, περνάγαμε καλά. Συνεργαστήκαμε και επαγγελματικά για δύο χρόνια. Χθες συναντήθηκαν με τη γυναίκα μου στο σχολείο και τα λέγανε...</div><div align="justify">Ταράχτηκα! Ούτε 50 χρονών!</div><div align="justify">Καλό ταξίδι Γιώργο...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-1842307059982504515?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-76310506347915115862007-12-19T08:53:00.000+02:002007-12-19T09:25:15.489+02:00<div align="justify">Το καλύτερό μου είναι όταν έχουμε μαζευτεί ζευγάρια για ποτό, φαγητό ή σε γιορτές κλπ, να αιφνιδιάζω την παρέα με ερωτήσεις παρόμοιου τύπου και να ανάβουν τα αίματα. Γιατί - κακά τα ψέματα - δεν υπάρχει πιο ενδιαφέρον θέμα από αυτό των σχέσεων. Βέβαια, όλοι ξέρουν ότι είμαι το πειραχτήρι της παρέας και πάντα με κοιτάνε στα μάτια με αγωνία, περιμένοντας την ερώτηση που θα τους ξεκουνήσει από τη θέση τους. Φυσικά, συμμετέχουν όλοι γιατί ο τρόπος που διατυπώνω τις ερωτήσεις μου κάθε άλλο παρά προσβλητικός είναι και η κουβέντα που ακολουθεί είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Έτσι, έχω βρει - από παιδί ακόμα -τον τρόπο να είναι η παρέα σε εγρήγορση και να διασκεδάζει, γιατί δεν αφήνω να σοβαρέψει πολύ, πετώντας διάφορα χαριτωμένα πειράγματα για να μη σκοτωθούμε κιόλας!</div><div align="justify">Έτσι έγινε και χθες. Σε μια ανάλογη παρέα το βραδάκι, έριξα την παραπάνω ερώτηση και ξημερώσαμε! Απέφυγα - όπως και όλοι - τις «κακοτοπιές» και περάσαμε ευχάριστα την ώρα μας, χωρίς να νυστάζει κανείς! Σπόντες και μπηχτές από όλους και προς όλους ήταν καλύτερο και από Trivial Pursuit! (το τι έγινε μετά στο σπίτι του καθενός, δεν το έμαθα ακόμη!)</div><div align="justify">Και σκέφτηκα: Δεν ρίχνω την ίδια ερώτηση και στο blog να ανάψουν λίγο τα αίματα;</div><div align="justify">Βοηθάω κάθε... υποψήφιο postáκια: Σε κάθε περίπτωση και για ευνόητους λόγους ξεκίνα έτσι την απάντησή σου: </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><em>«Εγώ ποτέ! Ένας φίλος/η μου όμως... κλπ, κλπ...»</em></div><div align="justify"><em></em> </div><div align="justify">Άλλωστε κι εγώ κάπως έτσι θα ξεκινούσα...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-7631050634791511586?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-6091063730297452802007-12-17T18:22:00.001+02:002007-12-17T18:30:00.362+02:00<div align="justify">Όταν τσακώνομαι με τη γυναίκα μου - ναι, ναι· μη σας φαίνεται περίεργο! 800 χρόνια είμαστε μαζί, τα μισά είμαστε τσακωμένοι! (ή μήπως περισσότερα; δεν θυμάμαι πια...) - βάζω και ακούω διάφορα παλιακά στενόχωρα τραγούδια της εποχής μου, για παρέα στον πόνο μου. Ενίοτε και κανένα ποτηράκι, σβηστά φώτα και κανένα κεράκι για ατμόσφαιρα!</div><div align="justify">Σας παρουσιάζω το αγαπημένο μου, που πολύ χάρηκα που το βρήκα! Το ακούω σήμερα όλη μέρα, παρ’ όλο που δεν είμαστε τσακωμένοι (ακόμα)!</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=9L4Tg2a5Q7k">http://www.youtube.com/watch?v=9L4Tg2a5Q7k</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-609106373029745280?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-37310457605661701072007-12-15T07:26:00.000+02:002007-12-15T07:39:34.446+02:00<p></p><br />Ήρθα πάλι αντιμέτωπος με το <strong>«θηρίο».</strong> Πρόσω&shy;πο με πρόσωπο! Έκανα να κουνηθώ μα, θυμήθη&shy;κα το ντοκιμαντέρ για την καφέ αρκούδα: <em>"μείνετε ακίνητοι... μη την εξαγριώσετε...”</em><br />Ανταλλάσσαμε ματιές κοφτερές, διερευνητικές· <strong>μάτια σπαθιά</strong>! Έτσι όπως κοιτά η κόμπρα, περι&shy;μένοντας αποφασιστικά για το ακαριαίο, ακριβές και θανατηφόρο χτύπημά της - έτσι όπως την κοι&shy;τάει - <strong>μαγεμένο</strong> - το υποψήφιο θύμα της.<br />Επικίνδυνος, πηγαίος και παράξενος ερωτισμός! Στιγμιαίος, απόλυτος, μοναδικός, αλλά και τελεσί&shy;δικος.<br />Ποτέ δεν κοίταξα κανένα στα μάτια, τόσο επίμονα, φοβισμένα ταυτόχρονα και απειλητικά. Ματιά διεισδυτική, εξερευνητική. Η δίνη της κό&shy;ρης με ρουφάει - <strong>βουτιά στα βάθη της ψυχής του</strong>. Πρωτόγνωρο ταξίδι - <strong>κάθε φορά</strong> - ατελεύτητο.<br /><em>- Μη, μη με δαγκώσεις. Μη με αρπάξεις, άγριο θη&shy;ρίο!</em> Κι αμέσως:<em> - Κάνε πέρα- φυλάξου!<br /></em>Θέλει ο κυνηγός να κουραστεί για να πιάσει το θήραμα. Να κυνηγήσει. Να βρει μια αφορμή - μια κίνηση - έστω άμυνας - για ν’ αρχίσει το κυνήγι. Κανένα θηρίο δε σου ορμά αν δεν κινείσαι. Θέλει να σε πιάσει με προσπάθεια. Για να νιώσει νικητής και να καγχάσει μετά: <em>«Σ’ έπιασα, σε τρώω...»<br /></em>Θέλει να παίξει μαζί σου. Όπως η όρκα κάνει «μπάλα» τη φώκια που έπιασε και παίζει μαζί της ει&shy;ρωνικά. Κι έπειτα, δαγκώνει. Ξεσκίζει σάρκες και φωνάζει.<br />Κι όπως ο πάνθηρας σε πλησιάζει σιγά - σιγά. Όταν τον αντιληφθείς, αρχίζει η αναμέτρηση. Εδώ σε θέλω! Μένεις ακίνητος τώρα; Μπορείς να παίξεις με την ψυχολογία του <strong>πάνθηρα</strong>; Μπορείς να φανείς ψύχραιμος εκείνη την ώρα;<br /><br />Αυτά κουβεντιάζαμε. Εγώ κι Εκείνο. Και κοιταζό&shy;μαστε κατάματα - σαν ένας μας να ήταν ο κυνηγός και ο άλλος το θήραμα! Ποιος ήταν τί, δεν ξέρω. Κανείς μας δεν έφευγε πρώτος. Κανείς δεν έκανε την πρώτη - έστω λαθεμένη - κίνηση. Κανείς δεν προκαλούσε την αντίδραση του άλλου. Σαν υπνω&shy;τισμένοι από την «ξένη» παρουσία απέναντι μας. Από τη σκέψη της.<br />Προσπαθούσαμε να προβλέψουμε - <strong>λογικά σκεπτόμενοι</strong> - όχι την επόμενη κίνηση του «αντι&shy;πάλου», αλλά την <strong>ενδεχόμενη σκέψη</strong> <strong>κίνησής του</strong> ως αντίδραση στη δική μας έκφραση τη συγκεκρι&shy;μένη στιγμή, για να οργανώσουμε σωστά την επό&shy;μενη δική μας <strong>σκέψη ενδεχόμενης αντίδρασης</strong>...<br />Θηρία ανήμερα! <strong>Λογικά συναισθήματα</strong> καθοδη&shy;γούσαν την... ακινησία μας.<br />Κι έπειτα, μια φωνή:<br />-Δημήτρη...<br />Ανοιγόκλεισα τα βλέφαρά μου ξαφνιασμένος. Ο «αντίπαλος» άλλαξε - σχεδόν εξαφανίστηκε. Μάλ&shy;λον τρόμαξε - τον τρόμαξα. Τον έβλεπα πιο ήρεμο τώρα. Ίδιος εγώ!<br />- Στο μπάνιο· ξυρίζομαι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-3731045760566170107?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-89464784733153932322007-12-10T18:45:00.000+02:002007-12-10T18:50:33.214+02:00<div align="justify"><p></p></div><div align="justify">Τις Κυριακές ο πατέρας ξύπναγε νωρίς. Θες από συνήθεια, θες επειδή έτσι τό ’θελε, σηκωνόταν και πήγαινε στην αγορά. Όλο και κάτι θα έφερνε γυρνώντας - πάντως, δεν γύριζε ποτέ με άδεια χέρια. Μα, κουλούρια θα έφερνε, γλυκά και άλλα φαγώσιμα - συνήθως ψάρια που του άρεσαν πολύ - καμιά φορά πρίζες και καλώδια και μπογιές για να βάψει το σπίτι, όλο και κάτι θα έβρισκε, που τις περισσό&shy;τερες φορές γινόταν και το θέμα της ημέρας: <em>«Έφερα κάτι ψάρια! Ζωντανά! Σπαρταράνε! Να, δεί&shy;τε!»</em> ή άλλοτε: <em>«Πολλή κίνηση σήμερα στους δρόμους! Φάτε τώρα τις τυρόπιττες γιατί κρύωσαν ώ&shy;σπου νά 'ρθω».</em><br />Πάντα όμως έφερνε στο σπίτι και δύο εφημερίδες. Μία πολιτική και μία αθλητική. Και έπαιρνε στα χέρια το γιο του τον πρωτότοκο και την ξεφύλλιζαν παρέα στο διθέσιο καναπέ του σαλονιού. Τί να καταλάβαινε ο μικρός; Γαλουχημένος από μωρό ακόμα στη συνήθεια αυτή δεν αντιδρούσε. Άλλω&shy;στε, τι πιο γλυκό από την ασφαλή αγκαλιά του μπαμπά, όταν μάλιστα εκείνος όλη την εβδομάδα έλει&shy;πε στη δουλειά και τις υποχρεώσεις του; Με καφέ και μπισκότα στο τραπεζάκι το επόμενο δίωρο ή&shy;ταν το καλύτερο ραντεβού της εβδομάδας.<br />Μια συνήθεια που ποτέ δεν σταμάτησε. Γιατί, ενώ τα πρώτα χρόνια περνούσε το δίωρο περισσότε&shy;ρο ανιαρά, επειδή ο μικρός απλά καθόταν στα πόδια του μπαμπά, αργότερα, όταν άρχισε να καταλα&shy;βαίνει και να σχηματίζει άποψη, το διάβασμα της εφημερίδας έγινε πιο ενδιαφέρον. Ομηρικοί καυγά&shy;δες και αντιρρήσεις για τα παιχνίδια, για τους προπονητές και τις επιλογές τους, για τους προέ&shy;δρους και βεβαίως προγνωστικά για τους απογευματινούς αγώνες και όλες τις μεγάλες διοργανώ&shy;σεις της εβδομάδας ξεσπούσαν ανάμεσα στο δίδυμο και πάντα κάθε Κυριακή, εκεί γύρω στις 11.00 με 13.00. Τα καλοκαίρια ειδικά αλλά και όταν η μητέρα δεν τους ήθελε μέσα στα πόδια της, κατέφευ&shy;γαν στο καφενεδάκι της γειτονιάς ή σε καμιά καφετέρια όπου συγκεντρώνονταν και άλλοι ποδοσφαιρόφιλοι και τσακώνονταν όλοι μαζί αναλύοντας όλα τα αθλητικά θέματα της εβδομάδας που πέρασε και εκείνης που ερχόταν.<br />Ξαφνικά, οι φωνές της Κυριακής κόπηκαν. Στο σπίτι βασίλεψε μια ησυχία τραγική, κι όλες οι Κυρια&shy;κές γίναν νωχελικές. Οι γείτονες παραξενεύτηκαν κι άρχισαν να ρωτούν. Τα καφενεία έριξαν τους τό&shy;νους. Όχι πως το ήθελαν μα, να... έπρεπε! Ο πατέρας όμως, συνέχισε το κυριακάτικο πρόγραμμα του. Τίποτα δεν ήταν ικανό να τον σταματήσει. Μα, ΤΙΠΟΤΑ! Αγοράζει ακόμα την εφημερίδα, πάντα την ίδια ώρα και πάντα την Κυριακή και τη διαβάζει όλη στο γιο του. Απ' την αρχή ως το τέλος. Οι δυο τους μόνο! Αυτός κι εκείνος! Καθισμένος στο άψυχο μάρμαρο τον ενημερώνει κάθε εβδομάδα, με ήλιο, με βροχή κι απάντηση δεν παίρνει...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-8946478473315393232?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-48038910996807658502007-12-09T12:44:00.000+02:002007-12-10T15:33:23.300+02:00<p></p><a href="http://bp0.blogger.com/_ULzRld9P47U/R1vHf5EokvI/AAAAAAAAABc/HznH-bolhAo/s1600-h/mialexi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141922750283682546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_ULzRld9P47U/R1vHf5EokvI/AAAAAAAAABc/HznH-bolhAo/s400/mialexi.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-4803891099680765850?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-37743150975670144632007-12-08T20:04:00.001+02:002007-12-10T18:51:13.334+02:00<p align="justify"></p><p align="justify"><br />Απλά, παίρνεις τους δρόμους και φτάνεις στο Σύνταγμα. Συνεχίζεις στην Ερμού και είναι Σάββατο πρωί. Κόσμος γύρω σου πολύς. Μιλούνια! Και ενώ τόσα χρόνια καταβάλεις απέλπιδες προσπάθειες να ξεφύγεις λίγο απ΄ το πλήθος, απ΄ τη μάζα, έρχεται η ώρα που νιώθεις τη μοναξιά της όποιας κορυφής επιλέγεις να σε πνίγει. Και ξαναγυρνάς εκεί, στην Ερμού, να γίνεις ένα με ’κείνο που απέφευγες μήπως νιώσεις πως ανήκεις κάπου ή πως δεν ανήκεις πουθενά! Δεν έχει σημασία· μόνο πως είσαι μαζί με πολλούς άλλους που δεν σε ξέρουν και κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση με σένα. Άλλωστε, όλοι προς κάποια κατεύθυνση κινούμαστε· ο τρόπος αλλάζει μόνο…<br />Και τότε, βλέπεις το ζευγαράκι που αγνοεί τους πάντες γύρω του να φιλιέται· όχι να φιλιέται, να κρέμεται ο ένας απ’ το στόμα του άλλου, να βρίσκεται σε μια κατάσταση που ξέχασες. Που δεν το κάνεις πια γιατί χάθηκε ό,τι έζησες κάποτε, στον… ερωτόμυλο. Όχι χάθηκε· άφησες να χαθεί· ούτε άφησες· αφήσατε να χαθεί. Εξανεμίστηκε χρόνια τώρα και ξέχασες κιόλας πως υπήρχε! Φωτογραφίες μόνο και βαλεντίνικες κάρτες κρυμμένες καλά – ξεχασμένες καλά – μαρτυρούν πως κάποτε υπήρχε…<br />Παίρνεις τα μάτια σου από πάνω τους – να μη σε πουν και αδιάκριτο – και συνεχίζεις τη βόλτα ανάμεσα στους μαύρους που πουλούν τα πάντα και σε καλούν να διαλέξεις· ανάμεσα στα αγάλματα που κινούνται προσεχτικά μη σπάσουν και ζητούν τον οβολό σου για να σε διασκεδάσουν για 1 λεπτό· ανάμεσα σε ζητιάνους και παραπληγικούς που βγάζουν βόλτα τη μιζέρια τους.<br />Τα βλέπεις όλα αυτά και σκέφτεσαι πώς τάχα να φαντάζει η δική σου όψη, βυθισμένη καθώς είναι στις σκέψεις της – στο είπε και ο καφετζής το πρωί καθώς πήγαινες στο γραφείο σου: «Σκεφτικός είσαι σήμερα, gero», και του απάντησες πως βλέπεις τα παπούτσια σου που είναι λερωμένα! – και τι να λένε όλοι αυτοί που σε κοιτάζουν να έχεις βγάλει βόλτα τη μοναξιά σου, τη δική σου μιζέρια;<br />Με το παλιομοδίτικο καφέ κοτλέ παντελόνι σου και το πουκάμισο και τα μποτάκια και το μαύρο πουπουλένιο μπουφάν και την τσάντα στον ώμο, μάλλον απαρατήρητος περνάς, κουβαλώντας τη δική σου μιζέρια που μπορεί να έχει χίλιους λόγους ύπαρξης αλλά τονίζεται ακόμα περισσότερο από την - φαινομενική μάλλον - ευδαιμονία των υπολοίπων «ταξιδιωτών» της Ερμού, που βγήκαν να χαζέψουν τις βιτρίνες και να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους.<br />Ποιες ανάγκες σου ικανοποίησες ποτέ; Πότε έκανες κάτι για σένα; Γιατί τα «θέλω» σου αλέστηκαν κι αυτά στον θελώμυλο;<br />Κι ύστερα συνεχίζεις. Δεν ψάχνεις απαντήσεις μα, να, έρχονται μόνες τους οι ανικανοποίητες ανάγκες – απρόσκλητες – για αρμένικη επίσκεψη… Και δεν παίρνουν από λόγια, ούτε καταλαβαίνουν τίποτα! Εκεί, μπάστακες…<br />Λίγο πιο κάτω, στη μάντρα της εκκλησίας καθισμένο ένα άλλο ζευγαράκι αγκαλιασμένο σφιχτά – αναπνέουν ή πέθαναν; - δε μιλούν καθόλου· μόνο φιλιούνται! Κι εσύ, που δεν έχεις χρόνο για τέτοια, στρίβεις το κεφάλι σου, σαν να ντρέπεσαι και φεύγεις. Χάσιμο χρόνου να κάθεσαι και να φιλιέσαι! Έμαθες πως ο χρόνος είναι χρήμα κι έστειλες τα φιλιά σου στον… φιλιόμυλο!<br />Έπειτα ανεβαίνεις. Το εισιτήριο ήταν ενιαίο και δεν πρέπει να αργήσεις! Άλλοι άνθρωποι τώρα κατεβαίνουν (πόσοι απ΄ αυτούς έχουν blog; Πιθανόν και να τους έχω διαβάσει…). Τους παρατηρείς καλά - το ζευγαράκι στη μάντρα είναι ακόμη εκεί – και διαπιστώνεις πως οι άντρες είναι όλοι ίδιοι· οι γυναίκες πάλι, είναι όλες αλλιώτικες! Στην teen ηλικία θαυμάζεις τη σπιρτάδα και τα γέλια τους που σε παρασέρνουν να γελάσεις κι εσύ. Δεν τους μιλάς, γιατί είσαι γέρος· μη τρομάξουν κιόλας τα παιδιά! Πάνω από τα είκοσι έχουν καταλάβει τα δυνατά τους όπλα και τον αντρικό τρόπο σκέψης και σοβαρεύουν, μη δείξουν πως είναι κι εύκολες. Η ματιά τους φευγαλέα και διερευνητική ταυτόχρονα, σε έχει γδύσει πριν προλάβεις να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου (πώς το καταφέρνουν αυτό;)! Οι τριαντάρες θυμίζουν αγχόνη! Έτσι και με κοιτάξεις να ξέρεις πως θα μπλέξεις μαζί μου!<br />(Όχι, όχι, δε θέλω να μπλέξω· μια σκέψη έκανα μόνο…)<br />Η μπάντα του Δήμου παραταγμένη, με ωραίες στολές, δίνει την επαγγελματική μουσική νότα της ημέρας, ενάντια σ’ εκείνους που παίζουν διάφορα όργανα – όμορφα, δε λέω – και στέκεσαι να γαληνέψεις. Αλλά δεν έχεις άλλο χρόνο· το μετρό δεν περιμένει…<br />Γιατί, μόνο το μετρό δεν περιμένει; Πες μου κάτι σ’ αυτή τη ζωή που ξέρει να περιμένει. Ε; Πες μου… Και γιατί νιώθω πως κάποιος κρατάει γερά τον τροχό και δεν τον αφήνει να γυρίσει; Ε;<br />Μόνο εγώ περίμενα και περιμένω ακόμα… Ο ελπιδόμυλός μου θα περιμένει για πολύ ακόμα, γιατί έχω αποθέματα για κείνον…! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-3774315097567014463?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-78722819254474612052007-12-08T20:03:00.002+02:002007-12-10T18:51:45.342+02:00<p align="justify"></p><p align="justify"></p><a href="http://bp1.blogger.com/_ULzRld9P47U/R1vGQJEoktI/AAAAAAAAABM/0AiomkOafpA/s1600-h/Santa+at+Desk.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141921380189115090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_ULzRld9P47U/R1vGQJEoktI/AAAAAAAAABM/0AiomkOafpA/s320/Santa+at+Desk.jpg" border="0" /> <p align="justify"></a>Αγαπητά μου παιδιά,<br />Πήρα την απόφαση να σας γράψω εγώ ένα γράμμα φέτος γιατί είμαι πολύ στενοχωρη&shy;μένος. Τα οικονομικά μου πάνε απ’ το κακό στο χειρότερο. Η περιουσία μου, εδώ και πά&shy;ρα πολλά χρόνια, εξανεμίστηκε. Δεν σας το είπα ποτέ επειδή μου αρέσει να δίνω μόνο χα&shy;ρά στον κόσμο και δεν θα μπορούσα με τίποτα να σταματήσω να σας φέρνω τα δώρα που μου ζητάτε.<br />Από την άλλη, όπως καλά γνωρίζετε, δεν έχω μηνιαίο μισθό αφού δεν εργάζομαι. Αλλά και να ήθελα να εργαστώ, τώρα δεν θα μπορούσα. Βλέπετε, είμαι τόσο μεγάλος που τα χέρια μου δυσκολεύονται πολύ ακόμα κι αυτή την πένα που γράφω να κρατήσουν! Τα μά&shy;τια μου δε βλέπουν καλά και το κορμί μου πονάει και δεν μπορώ να κουνηθώ εύκολα. Μη κοιτάτε που κάποτε έμπαινα στα σπίτια σας από την καμινάδα· άλλα χρόνια τότε...<br />Πριν από μερικά χρόνια προσέλαβα μερικούς βοηθούς για να με βοηθήσουν να προλά&shy;βω να μοιράσω τα δώρα. Αλλά κι αυτοί, ενώ ξεκίνησαν με πολύ κέφι, τώρα πια τα παράτη&shy;σαν. Κι ύστερα, βαρέθηκαν να είναι βοηθοί και ήθελαν να πάρουν τη θέση μου! Όταν ό&shy;μως κατάλαβαν ότι έχω πολλά χρέη, έφυγαν άρον - άρον! Κι έτσι, είμαι πάλι μόνος μου.<br />Και βέβαια, κανείς δε δέχεται να γίνει... χορηγός μου γιατί - απλούστατα - δεν θα έχει κα&shy;νένα όφελος από αυτό, παρά μόνο ηθική ικανοποίηση.<br />Έτσι, αντιμετώπισα τις οικονομικές μου δυσκολίες άλλοτε δανειζόμενος χρήματα από τράπεζες και άλλοτε αγοράζοντας με πίστωση από μεγάλες εταιρίες κατασκευής παιχνι&shy;διών. Φέτος όμως, όλοι μου έκλεισαν την πόρτα τους. Είμαι καταχρεωμένος και κανείς δεν μου δίνει ούτε ψίχουλο για να ταΐσω, τους γέρους πια, τάρανδούς μου!<br />Και τώρα, παρατηρώ τα παραδομένα στη φωτιά κούτσουρα στο τζάκι μου, καθισμένος στην χοντροκομένη μου πολυθρόνα, προσπαθώντας να κατεβάσω καμιά καλή ιδέα για να μπορέσω να είμαι συνεπής και φέτος στις υποχρεώσεις μου.<br />Αναλογιστείτε, ότι τα παλιά χρόνια τα παιχνίδια τα έφτιαχναν οι μάστοροι που είχα στο χωριό μου και δεν κόστιζαν πολύ. Αλλά εσείς σήμερα δεν τα θέλετε αυτά. Θέλετε άλλα παιχνίδια που οι μάστοροι δεν ξέρουν να τα φτιάχνουν και είναι πάρα πολύ ακριβά. Πού να φανταστώ ότι θα χρειαζόμουν τα χρήματα 10 χρόνων για μία μόνο πρωτοχρονιά;<br />Καταλαβαίνετε τώρα γιατί καμιά φορά σας έφερνα άλλα παιχνίδια από αυτά που μου ζη&shy;τούσατε;<br />Τι να κάνω; Πως να τα καταφέρω και φέτος;<br />Αγαπητά μου παιδιά,<br />Λυπάμαι αν σας στενοχώρησα. Απλώς ήθελα να σας αναφέρω το πρόβλημα και το άγ&shy;χος μου. Θα προσπαθήσω να βρω λύση.<br />Ο αγαπημένος σας (ελπίζω) Άη Βασίλης.<br /><br />και για την αντιγραφή<br />o geros </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-7872281925447461205?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-73798281856740243942007-12-08T20:03:00.001+02:002007-12-10T18:52:02.695+02:00<p></p><a href="http://bp1.blogger.com/_ULzRld9P47U/R1vGuJEokuI/AAAAAAAAABU/HQNsJObb_CU/s1600-h/iperixos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141921895585190626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_ULzRld9P47U/R1vGuJEokuI/AAAAAAAAABU/HQNsJObb_CU/s400/iperixos.jpg" border="0" /> <p align="justify"></a>«Καιφερούλι»* , της είπε κοιτώντας τη με μάτια ορθάνοιχτα, «θέλω να συνεχίσω μαζί σου την υπόλοιπη ζωή μου· θέλεις κι εσύ;»<br />Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Διάπλατα ανοιγμένα τα φύλλα της· ευάλωτη, στόχος εύκολος ακόμα και στο πιο απαλό άγγιγμα! Θανάσιμο σίγουρα, αν διέκρινε στον τόνο της φωνής της - καθώς εκείνη θ’απαντούσε – έστω κι ίχνος δισταγμού...<br />Έγειρε το κεφάλι της αργά· δεν ήταν «ναι»· μόνο που, να... αιφνιδιάστηκε και σκεφτόταν. Απερίσκεπτες κουβέντες δεν ήθελε να ξεστομίσει κι αποφάσεις εύκολες, μακριά απ’αυτή. Βαριά τα δευτερόλεπτα κι οι λέξεις άφαντες!<br />Στιγμές βουβές, σαν ολοστόλιστος επιτάφιος! Αμίλητοι κι οι δυο!<br />«Έλα, τι τώρα τι μετά; Θα τα καταφέρουμε», ψέλισε κι η φωνή του έτρεμε αβέβαιη κι αμήχανη, σε μια προσπάθεια να πάρει απάντηση για να τελειώσει το μαρτύριο κι ας ήταν άρνηση. Μόνο να τελειώσει! «Ποιος μπορεί να μου πει ποιο είναι το σωστό», σκεφτόταν ενώ άρχισε να μετανιώνει κιόλας μπροστά στο φόβο της ενδεχόμενης απόριψης.<br />Άψυχη βγήκε η απάντηση απ’τα χείλη της. Μισό «ναι» και μισό «όχι» μαζί.<br />Και τα χρόνια κύλησαν· εύκολα ή δύσκολα, πάντως κύλησαν...<br />Κάποτε αρρώστησαν κι οι δυο! Ποιος πρώτος, αδύνατο να διαγνώσει κανείς. Το «καιφερούλι» έπεσε στο κρεβάτι. Φάρμακα και γιατροσόφια ανίσχυρα μπροστά στην ασθένεια που κάλπαζε!<br />Μια μέρα τον κάλεσε κοντά της και τον αποχαιρέτησε. «Ως εδώ ήταν», του είπε κι έφυγε· αθόρυβα, έτσι όπως αθόρυβο ήταν και το «ναι» της.<br />Κι έμεινε μόνος. Μόνος να παλεύει με τη δική του – διπλή πια – ασθένεια.<br />Τότε ήταν που τον συνάντησα· η μοίρα του τον έστειλε να χτυπήσει την πόρτα μου και να με γνωρίσει. Γίναμε φίλοι, παρά τη μεγάλη διαφορά ηλικίας.<br />«Ως τα τώρα, κάθε βράδυ έρχεται στον ύπνο μου, σαν οπτασία, πότε γλυκιά, πότε αγριεμένη και πάντα μου λέει πως έφταιγα που αρρώστησε. Όλα αυτά τα χρόνια ζω με τύψεις που δεν πέθανα εγώ πρώτος. Δεν κοιμάμαι καθόλου κι απ’τη δουλειά με σχόλασαν...», μου έλεγε.<br />Τον έβλεπα να μαραζώνει μέρα με τη μέρα και ν’ απομακρύνεται απ’ τους ανθρώπους. Μαζί μου μόνο μίλαγε και του’κανα παρέα.<br />Κάποτε, έφυγε κι αυτός! Νύχτα ήταν· Φεβρουάριος. Τον βρήκαν γείτονες στο κρεβάτι ξαπλωμένο. Το πρόσωπό του ήταν λυπημένο· θαρρεί κανείς πως έκλαιγε όταν έγινε.<br />Πήγε να βρει το «καιφερούλι» του που έχασε πρόωρα, σε μια άλλη διάσταση, όπου ασθένειες δε χωρούν...<br /><br />--------------------------------------------<br />Γλυκό κι ανόητο του Έρωτα παρανόμι,<br />της φαντασίας γέννημα και της Αγάπης...<br />--------------------------------------------<br /><br />* Τι παράξενο αλήθεια! Πώς το’φτιαξε, δε μου’πε ποτέ. Μόνο πως την έλεγαν Βασιλεία… </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-7379828185674024394?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-34841684725208161642007-12-08T20:02:00.000+02:002007-12-10T18:52:21.193+02:00<p></p><a href="http://bp0.blogger.com/_ULzRld9P47U/R1vFP5EoksI/AAAAAAAAABE/GHOxq8_DDbg/s1600-h/ogeros1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141920276382520002" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_ULzRld9P47U/R1vFP5EoksI/AAAAAAAAABE/GHOxq8_DDbg/s320/ogeros1.jpg" border="0" /> <p align="justify"></a>Πότε στον ένα, πότε στον άλλο, όλο και κάπου μαζευόμαστε τα φιλαράκια και το μόνο που θέλαμε ήταν να ακούσουμε τη μουσική που αγαπούσαμε. Δεν χρειαζόταν να ακούγονται οι φωνές μας. Μόνο το μουρμουρητό από τα εφηβικά μας στόματα, σε μια προσπάθεια να μιμηθούμε τον τραγουδιστή και να γίνουμε ένα με το τραγούδι του.<br />Κάποια περίεργη ανάγκη μας έσπρωχνε να προτιμούμε να καθόμαστε στο πάτωμα και να στηρίζουμε την πλάτη μας στους τοίχους! Οι καναπέδες δεν ήταν το καλύτερό μας και σπεύδαμε να πιάσουμε τις γωνίες, ενώ οι αργοπορημένοι κάθονταν ενδιάμεσα και λίγο στενοχωρημένοι που δεν πρόλαβαν!<br />Με τα φώτα χαμηλωμένα, αφήναμε το νου μας να κάνει ταξίδια με τις νότες των τραγουδιών, στα μέρη που κάθε ένας μας αγαπούσε. Άλλες πάλι φορές δεν ταξίδευε πουθενά· απλώς χαλάρωνε και άδειαζε από τις σκοτούρες και την πίεση του σχολείου. Το κεφάλι μας έγερνε μετά από λίγο, λες και δεν στηριζόταν κάπου και νιώθαμε αδυναμία να κουνήσουμε τα χέρια μας για να ανάψουμε ένα τσιγάρο ή για να πιούμε το ποτό μας. Κάπου εκεί ανακαλύπταμε ότι το «άλλο φύλο» δεν είναι εχθρός και τότε γινόταν ορατή η ανάγκη για ουσιαστικότερη επαφή μαζί του…<br />Ο πιο άχαρος ρόλος ήταν του οικοδεσπότη που ήταν αναγκασμένος να κάνει τη δουλειά του DJ! Έπρεπε να είχε προβλέψει από νωρίς τη σειρά των δίσκων που θα χρησιμοποιούσε και να μη δημιουργούνται κενά στις αλλαγές, ώστε η μουσική να παίζει αδιάκοπα! Ρόλος που δεν τον ενοχλούσε και πολύ, αφού μας άρεσε να υπερηφανευόμαστε όταν ερχόταν η σειρά μας, τόσο για το πρόγραμμα που φτιάχναμε όσο και για το νέο μας πικάπ με την αδαμάντινη βελόνα που «διαβάζει» το βινύλιο με βάρος 0,04 gr κ.λπ… Ένας μάλιστα, είχε και δεύτερο πικάπ και μίκτη για να κάνει αλλαγές με «σβησίματα», ανάμεσα στο τραγούδι που τελείωνε και σε εκείνο που άρχιζε! Αν είχαμε και φωτορυθμικά ήταν η καλύτερή μας!<br />Οι γονείς μας μονίμως φώναζαν, τόσο για τα έξοδα για δίσκους και πικάπ, όσο και για τις ώρες που «πήγαιναν χαμένες» από το διάβασμα και που «τι θα κάνουμε όταν μεγαλώσουμε», κάτι που φαινόταν τότε τόσο μακρινό! Να, από κάτι τέτοια θέλαμε να ξεφύγουμε και όλο και πιο συχνά μαζευόμαστε κάπου αλλού για να παραδοθούμε στη δική μας «νιρβάνα».<br />Και να που σήμερα, καμιά τριανταριά χρόνια μετά, οδηγώ προς τη Βάρη (συχνή συνήθεια βραδινή - atos οδηγώ και αν με δείτε κάντε μου σινιάλο) με τα παράθυρα κλειστά και ένα CD που πρόσφατα προμηθεύτηκα με παλιά τραγούδια του Κώστα Χατζή. Τα αυτοκίνητα δίπλα μου δεν ακούγονται· η μουσική μου είναι δυνατά. Αγνοώ την ύπαρξή τους και συνεχίζω το δρόμο μου. Και ο νους μου αρχίζει το ταξίδι όπως τότε! Θυμάμαι όλα αυτά που κάναμε, εκείνα που αφήσαμε «για αργότερα», πρόσωπα και πράγματα και παραδίνομαι στη μαγεία των παλ χρωμάτων των λέξεων, της μουσικής, και της χροιάς - της βελούδινης και τραχιάς συνάμα - φωνής του Κώστα Χατζή:<br />«Χαρά μου, για σένα ζω χαρά μου…»<br />Προσπαθώ να τραγουδήσω μαζί του· μα, εκείνος ο κόμπος στο λαιμό, που μόνο στο άκουσμα αυτών των τραγουδιών εμφανίζεται, δεν μ’ αφήνει! Οι φωνητικές μου χορδές πνίγονται και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μουρμουρίσω το σκοπό, όπως τότε… </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-3484168472520816164?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8418978922281344368.post-38191336408662439922007-12-08T20:01:00.000+02:002007-12-10T18:52:35.362+02:00<p></p><a href="http://bp2.blogger.com/_ULzRld9P47U/R1vQeZEokwI/AAAAAAAAABk/WFdDi_dTkwk/s1600-h/den+dehomai.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141932620118528770" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_ULzRld9P47U/R1vQeZEokwI/AAAAAAAAABk/WFdDi_dTkwk/s400/den+dehomai.jpg" border="0" /> <p align="justify"></a>Ως τα σήμερα έγραφα μόνο στα χαρτιά μου. Και είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύω στον ηλεκτρονικό τύπο κάποιο κείμενο. Παρασύρθηκα από την <a href="http://triantara.blogspot.com/"><span style="color:#663300;"><strong>τριαντάρα</strong></span> </a>που εδώ και 2 χρόνια διαβάζω κείμενά της και ζήλεψα. Ζήλεψα την - κατά πως φαίνεται - ελεύθερη, αυθόρμητη και ανώνυμη έκφραση των bloggers. Και αποφάσισα να δοκιμάσω, χωρίς να στρέψω την πλάτη μου στα χαρτιά και την πένα μου.<br />Αυτά για αρχή.<br />Υ.Γ.1 Προσπαθώ να φτιάξω τη σελίδα μου και κάνω λάθη. Θα μάθω.<br />Υ.Γ.2 Ας μιλήσει η φωτό: Αυτή η επιγραφή βρίσκεται σε ένα σπίτι σε κάποιο χωριό της Πελοποννήσου που «δεν το έχει ο χάρτης» και όχι σε κάποια - ενδεχομένως ελίτ - συνοικία της μεγαλούπολης! Δεν άντεξα να μη τη φωτογραφίσω! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8418978922281344368-3819133640866243992?l=ogeros2.blogspot.com' alt='' /></div>o geroshttp://www.blogger.com/profile/17092872958809416565noreply@blogger.com1